18 July, 2019, 18:35

Zo was mijn 2018…gelukkig eindigde het goed

Ik doe al een paar jaar op het eind van het jaar een terugblik. Op hoe het jaar was, wat ik heb meegemaakt en geleerd heb. Dit jaar heb ik daar meer moeite mee dan anders. Want het was geen jaar om over naar huis te schrijven. Hoewel het gelukkig goed is geëindigd, ben ik bang dat niemand het hele verhaal echt wil lezen. Tenslotte zijn we allemaal junkies van een positief leven…toch? Maar goed, tradities zijn er om in ere te houden, dus hier dan toch maar even een poging tot terugblikken.

Hoe het begon

Ik had een huisgenoot, die al enkele jaren mijn beste vriend was. Toen ik mijn huis kocht 2,5 jaar geleden, had ik aangegeven dat als ik een kamer extra had, hij tijdelijk wel mee mocht. Hij kon namelijk nergens heen wegens geen baan en geen geld, en omdat we nog vrienden waren vond ik het ergens nog wel gezellig, voor eventjes. Helaas kwam er al voor de verhuizing de klad in, en vertelde ik hem een week voor de verhuizing dat ik het eigenlijk geen goed idee meer vond als hij nog mee ging. Omdat het zo kort van tevoren oneerlijk was, ging hij toch mee. Ik dacht daarbij alles met een contract goed geregeld te hebben. Bleek later niks van waar en weet ik het, het is niet alsof het mijn dagelijkse bezigheid was om kamers te verhuren.

Dit was nog 2016.

Anyway, slechte start natuurlijk, en na de eerste maanden gedoe was ik na een half jaar echt helemaal op. Nog niet lekker van mijn huis kunnen genieten na een zware verbouwing, en bovendien zo depressief dat opstaan moeilijk was en ik bij elke woordenwisseling ofwel een paniekaanval kreeg of het huis uit liep omdat ik niet meer kon.

Wilde daar tikken: omdat ik het liefst in het Spaarne wilde springen om maar nooit terug te hoeven naar huis en die situatie, maar dan krijgt iedereen de kriebels.

Kortom, in februari 2017 was ik op, ik vroeg een gesprek aan met de huisgenoot, een serieus gesprek, rond de tafel en gaf aan dat als er nu niet iets anders zou gaan, ik het niet zou overleven vroeg of laat. We tekenden uiteindelijk een laatste tijdelijk contract dat zou aflopen in augustus dat jaar. Dat zou zowel hem een deadline geven (stok achter de deur) en mij rust omdat ik iets had om naar uit te kijken. Helaas had hij in augustus nog niets anders gevonden en met veel smoesjes en poespas zouden we het per maand aankijken. Toch bleef er natuurlijk gedoe. Ik zat al tot hier (denkbeeldig handje boven hoofd) en hij ook, dus dan ga je helemaal op elkaars zenuwen werken. En ondertussen voelde het huis al sinds het begin niet als van mij. Steeds meer kreeg ik het gevoel dat ik te gast was in m’n eigen huis. Dat ik niks kon doen of er kwam weer commentaar.

En zo werd het 2018

Zonder al te veel op de details in te gaan kan ik wel zeggen dat het een hel was. Mijn katten waren de enige reden waarom ik überhaupt nog thuis kwam. Ik logeerde veel bij vrienden en was vaak weekenden bij m’n ouders. Alles kwam begin dit jaar op een hoogtepunt toen ik na een heftige ruzie over praktisch niks (er was geen schone snijplank meer) ontdekte dat het echt klaar moest zijn, want dit sloeg nergens op. Het is mijn huis en ik had al bijna 2 jaar een huurder die niet weg wilde (en dus helaas ook huurbescherming) en die ervoor zorgde dat ik emotioneel en mentaal helemaal aan de bodem van mijn kunnen zat. Van beste vriend tot vreemde. Het kan raar lopen.

De stap naar de rechter…

Omdat ik niet meer wist hoe anders, heb ik juridisch advies gevraagd. Toen kwam ik er voor het eerst achter hoe ingewikkeld huurrecht is. Huurbescherming gaat best wel ver, zelfs als je het goed geregeld denkt te hebben. Toch wilde de advocaat ervoor gaan, want hij vond ook dat ik niet als vreemde in mijn eigen huis moest rondlopen met een ongewenste gast erbij. Hij kon zich niet voorstellen dat een rechter die situatie eindeloos lang zou laten duren en hoe dan ook maakt een rechter een eind aan deze situatie, of het nu kort of lang duurt.

Het was natuurlijk doodeng. Je stuurt iemand die in je huis woont en labiel is (ander verhaal) een sommatie om weg te gaan, or else. Dat heb ik inderdaad geweten. Hoewel de situatie redelijk hanteerbaar was zolang er nog een rechtszaak aan kwam (je hebt tenslotte beide wat te bewijzen) was de sfeer aardig onderkoeld.

Baas over eigen huis

Precies op mijn moeders verjaardag in juli was de zitting. Uiteindelijk hoefde ik nergens bang voor te zijn. De rechter heeft ons laten schikken voor een einddatum waarop hij eruit moest en gelukkig ging dat “maar” over 2 maanden. En gelukkig was ik toen weer baas over eigen huis. Niet dat dat de sfeer beter maakte natuurlijk. Ik heb twee maanden lang doodsangsten uitgestaan elke dag en me de meeste creepy scenario’s in m’n hoofd gehaald. Gelukkig kwam ik er goed doorheen. Met de hulp van vrienden, collega’s, familie, met m’n vader op 1, heb ik eigenlijk mijn angsten en paniek weten te verslaan. Tot ik op een woensdagmiddag een triomfrondje door huis kon rennen omdat hij eindelijk weg was.

Alles wat ik wil

Ik heb m’n huis nu eindelijk voor mezelf. Ik kan nu pas genieten ervan. Nu pas alles inrichten zoals ik het wil. Alles neerzetten waar ik wil. M’n was doen wanneer ik wil. Logees hebben, koken wanneer ik wil, de afwasmachine aanzetten wanneer ik wil. En nog veel meer. Al die kleine dingen die jij als lezer misschien allang voor lief neemt, die nu voor mij als nieuw aanvoelen. Ik geloof het nog steeds niet en we zijn 3 maanden verder. Overigens gaat het nu goed met me. En ik zit elke week bij de psycholoog dus ook als het niet goed gaat heb ik professionele hulp.

Focus focus focus

Toch heb ik ook een goed jaar gehad. Achteraf bezien. Want tijdens het jaar voelde het als keihard werken. Mezelf overeind houden, op werk gewoon presteren, leuke dingen doen met vrienden, en vooral niet opgeven en doorgaan. Het zorgde ervoor dat ik efficiënt was op werk, want ik had maar 1 focus en dat was bezig blijven. Het zorgde dat ik veel leuke dingen heb gedaan, want ik wilde maar 1 ding: zo weinig mogelijk thuis zijn. Het zorgde dat ik goed voor mezelf moest zorgen, want ik mocht niet instorten. Focus op een dag na de andere. Niet te ver vooruit denken.

No more fomo

Het leverde me ook veel inzichten op. Op relaties met anderen, op de relatie met mezelf vooral ook. Die was ernstig verwaarloosd omdat mijn beste vriend jarenlang vóór mijzelf was gegaan. Hij zal dat zelf niet zo zien, maar alle keren dat ik mijn eigen grenzen geweld heb aangedaan omdat ik dacht dat ik “het wel kon hebben, want ik kan het wel aan” zijn niet te tellen. Ik wilde hem helpen en hem niet laten vallen. Helaas zag ik te laat dat in dat hij mij had laten vallen, en dat ik “het” niet kon hebben, dat mijn grenzen niet eens meer in zicht waren. En toen ik ze ging terugzetten, was het natuurlijk feest. Afijn, de laatste drie maanden, zonder huisgenoot waren heerlijk. Ik heb nog nooit zo graag thuis op de bank gezeten als nu. Wat dat betreft heb ik ook als inzicht geworven dat het prima is om lekker thuis te willen zijn. Ik denk dat m’n fomo een eindje is afgenomen nu!

Nog een inzicht was dat Twitter me onwijs stoorde. Het kost ongemerkt tijd en energie. Zinloos door de timeline scrollen, beetje retweeten en ouwehoeren. En ik merkte in de eerste weken na het stoppen dat vooral mijn hoofd rustiger wordt nu. Niet meer elke gedachte hoeven delen zorgt ervoor dat ik zelf gedachten beter kan afmaken en een plekje geven. Als je ze maar eindeloos deelt, blijf je ermee bezig. Plus je voelt je lullig als niemand reageert. Dat triggert teveel, dus ik ben nog niet opnieuw begonnen. Heerlijk.

En daarna?

De laatste drie maanden waren vooral work work work. Na het opknappen van m’n huisje en het opnieuw inrichten, was het op werk ook lekker om me eindelijk weer even vol te kunnen concentreren zonder dat het moeite kost. Mijn energie is weer terug en ook naast werk merk ik dat. Ik doe vrijwilligerswerk voor een imker, door zijn webshop te verbeteren. Dolgelukkig is hij ermee en dat geeft veel voldoening. Ook het bloggen wil zo langzamerhand weer lekkerder gaan. Ook dat kostte soms enorm moeite.

Thanksgiving

Waar ik dankbaar voor ben dit jaar, en ik zei het al, is de hulp van alle vrienden en familie en collega’s. Zonder hen had ik het niet gered. Had ik niet zo kunnen vlammen op werk en had ik niet alle leuke dingen gehad die ik nu heb gedaan. Een weekendje Portugal met papa en zusjes, Down the Rabbit Hole, heel veel saunabezoeken, klussen aan m’n nieuwe inrichting en echt nog zoveel andere dingen. En een housewarming 2.0 die mijn house echt verwarmd heeft en uiteraard ook mijn verjaardagsfeestje als kers op de taart.

2019 wordt een jaar van ontspannen, minder hard werken, meer genieten van leuke dingen, etentjes en feestjes organiseren, nieuwe vrienden maken, en bovenal m’n huisje als een soort tweede huid laten groeien. Zodat ik elke dag kan beseffen: feels like home.

Zo. Dan weten jullie nu ongeveer het hele verhaal. Hoe was jullie 2018?

Share
Avatar

Ik ben dol op shiny nieuwe gadgets, pakjes uitpakken (yay, cadeautjes!), tattoos, planten (binnen en buiten), films en series kijken, boeken lezen, eindeloos nerden, schoenen, koffie, oké, ook thee en meer. Kan dagen praten over mijn twee katten Milo en Fendi #catlover Hou niet van hobby's, maar ik heb er duidelijk teveel :O In het dagelijks leven ben ik SEO consultant.

autoverzekering

3 Comments

  1. AvatarTom Beek

    Heel goed geschreven. Wat een avontuur joh. De beloning is natuurlijk geweldig. Je beschrijft het een aantal keer, volgens mij gaat het daar ook om: jouw grenzen. Zo belangrijk. Essentieel dat anderen die respecteren. En nu heb je er zo hard voor geknokt. Uitgeput omdat je er helemaal voor de ander was maar niet voor jezelf. En nu is het opgelost. De grenzen van je huis zijn helemaal van jou. Je hebt je eigen veilige wereld. Die je nu mag vullen met er zijn, met zelfliefde. Als dat er is – en diep respect dat je de beissing hebt genomen om er wat aan te doen – heb je de bodem zelf gecreërd, heb je met het claimen van je eigen grenzen de muren van je eigen huis letterlijk opnieuw gebouwd en kun je nu met een gerust hart verder bouwen. Lekker in je eigen tempo, op jouw manier. Pffff. En ook lekker chillen en dingen doen die ‘zomaar’ leuk zijn. Wat zul je je kwetsbaar gevoeld hebben. Maar je hebt je zelf hiermee een enorm kado gedaan: de mantel van eigenwaarde. Dikke virtuele hug. Ik wens je een topjaar !!

  2. AvatarLeen Roozemond

    Ik had wel begrepen dat het wonen in je nieuwe huisje werd verziekt door een onderhuurprobleem omdat je dat af en toe zijdelings aanstipte. Maar zo achter elkaar opgeschreven krijgt het een andere dimensie en realiseer ik me beter hoe dat alles ging beheersen. Goed dat het voorbij is!

    Ik moest FOMO opzoeken, beken ik. Ik herken het. Jij weet beter dan ik dat al die opgepoetste en gefilterde levens ook andere kanten bevatten. Rust heeft ook wat 🙂

    Ik wens je een heel goed jaar!