Waar laat je boosheid? Een zoektocht (en heb jouw hulp nodig)

Een vraag waar ik al heel lang mee worstel, is: “waar laat je boosheid?”. Ik ben, hopelijk net als iedereen, wel eens boos. Soms op een anoniem persoon in een auto die me afsnijdt op de snelheid, soms op een motorrijder die bumperkleeft. Soms ook op familie of vrienden. En daar wordt het lastig. Want hoe laat je ze merken dat je boos bent, zonder dat er meteen een ingewikkelde en bovenal vervelende situatie ontstaat? En hoe uit je je boosheid als je überhaupt niet kunt laten weten dat je zo boos bent? Bijvoorbeeld wanneer iemand al is overleden, maar ook wanneer uiten van boosheid leidt tot gevaarlijke situaties?

Nu heb ik gelukkig een goede psychotherapeut, maar zoals dat gaat met therapie lost dat niet meteen de grote vragen des levens op, en sterker nog, je moet het vaak zelf gaan uitvogelen met wat aanwijzingen. Nik mis mee, maar het vraagt een hoop geduld. En op dit onderwerp heb ik dat niet zo. Ik word heel moe van boosheid, of ik het nu kan uiten of niet. Ken je dat? Met trillende benen weglopen wanneer je iemand zo goed en kwaad als het kan heb verteld dat je eigenlijk heel boos bent. Zelfs als die persoon heel redelijk reageert? Ik wel. Doodeng vind ik het. Want, ongetwijfeld: bang voor afwijzing, bang voor de beruchte dramadriehoek, bang voor verbroken vriendschap, bang voor gedoe in de familie, bang voor op het matje geroepen te worden op werk, you name it, genoeg redenen om het doodeng te vinden om boosheid te uiten. En dat is dan nog als je de optie in elk geval hebt.

Met de boosheid blijven zitten

Nu zit ik inmiddels al jaren met iemand in een situatie waarbij ik me heel machteloos voel. Ik kan mijn boosheid niet naar hem toe duidelijk overbrengen, en als ik het toch probeer, loopt het altijd uit de hand. Maakt niet uit hoe voorzichtig of hoe grof ik het overbreng, gedoe volgt automatisch. Schreeuwen, dreigen, slaande deuren, dagen passief-agressief gezucht en gesteun, nog eens een ruzie, tot alles gekalmeerd is, en dan heel misschien valt er nog een keer over te praten als volwassenen. Nu ligt het in dit geval niet aan mij kunde om iets over te brengen of mezelf te uiten. Gelukkig. Maar rondom de situatie stapelt de boosheid zich steeds op en ik weet inmiddels dat ik dat dus niet meer met hem kan/moet delen. Ik blijf dus zitten met die boosheid.

Bij wie uit je die boosheid?

En ja, natuurlijk kan af en toe aan andere mensen uitleggen dat ik boos ben en waarom. Het enige wat ik echter steeds voel is machteloosheid. De mensen waartegen ik het vertel verdienen niet de bijbehorende emotionele reactie, dus vertel ik het vaak met redelijk droge ogen en redelijk ingehouden stem. Zelfs aan mijn therapeut, die echt niet zomaar wegloopt of mij niet meer gaat behandelen als ik enorm een driftbui krijg van ellende. Denk ik. Mijn vader is tot op heden nog het best in staat om enige emotie bij de boosheid te accepteren, ook als het over hem gaat. Is heel fijn, maar alsnog kan ik natuurlijk niet elke week bij hem komen uitrazen.

En zelfbeheersing dan?

Kortom, ik voel me vaak een Daantje Vulkaantje en dat boek raadt ook aan om veel met anderen te praten als je boos bent. Toch houdt dat bij mij dus maar net de druk eraf. Genoeg om mezelf steeds in te houden en niet als een kleuter driftig te worden. Soms ben ik daar wel bang voor, dat ik mijn zelfbeheersing verlies. Zelfbeheersing verliezen voelt onwijs machteloos, want dat is wat er steeds gebeurde bij de voorgenoemde situatie(s). Ik zie niet meer hoe ik nog op een goede manier mijn punt kan maken, voel me onbegrepen en gefrustreerd. Is het OK om het kind in mij er te laten zijn en mijn zelfbeheersing ook eens te laten voor wat is? Het kind is mij is gewend dat iedereen dat stom vindt, mensen me uitlachen, niet meer serieus nemen, of onprofessioneel in sommige gevallen, me negeren, of dat ze me gewoon niet meer moeten omdat ze bang van me worden. Er kan zoveel misgaan als ik boos ben!

Hoe ga jij om met boosheid?

Dus eigenlijk aan jou de vraag: wat doe jij als je je boosheid (structureel) niet kwijt kunt? Ga je boksen, sporten, praten met iedereen die opneemt, zo vaak als je nodig vindt? Ga je het van je af schrijven, ga je naar een cursus woedebeheersing (aangenomen dat dat ook gaat over manieren om je boosheid gezond te uiten), ga je al dan niet onbewust afreageren op anderen? Hoe gaat jouw omgeving met boosheid die je uit? Teach me 😉

Alvast bedankt!

Share

Ik ben dol op shiny nieuwe gadgets, pakjes uitpakken (yay, cadeautjes!), tattoos, planten (binnen en buiten), films en series kijken, boeken lezen, eindeloos nerden, schoenen, koffie, oké, ook thee en meer. Kan dagen praten over mijn twee katten Milo en Fendi #catlover Hou niet van hobby's, maar ik heb er duidelijk teveel :O In het dagelijks leven ben ik SEO consultant.

autoverzekering

4 Comments

  1. Janine

    Wat mij heel erg helpt is geweldloze communicatie, mijn gevoelens accepteren en de emotional guidance scale:
    Geweldloze communicatie/verbindende communicatie gebruik ik vooral om bij mezelf na te gaan welke behoefte er achter mijn boosheid zit en in te zien waar die behoefte vandaan komt. En dan pak ik er 3 lijsten bij: 1 met gevoelens, 1 met behoeftes en 1 met met quasi-gevoelens plus de mogelijke achterliggende behoeftes. En dan ga ik het gc-rijtje af: waarneming, gevoel, behoefte: als ik hoor dat persoon x dat en dat zegt, voel ik me gefrustreerd omdat ik behoefte heb aan connectie. Ik noem maar een voorbeeld. Dat lucht me heel erg op omdat ik helderheid heb over mijn gevoelens. De lijsten staan hier: https://vinecoaching.nl/lijsten-gevoelens-en-behoeften/
    Uiteindelijk draait gc/vc erom om aansluiting bij elkaar te vinden omdat wij mensen in wezen allemaal redelijk dezelfde behoeften hebben, maar daar anders uiting aan geven.
    Wat voor mij ook belangrijk was, was accepteren hoe ik me voelde en accepteren dat boos zijn okee is, dat boosheid er mag zijn. En inzien dat ik niet boos BEN, maar boosheid VOEL. Dan is het meteen minder sterk aanwezig.
    Daarnaast staat in het boek Ask and it is given van Esther Hicks een mooie uitleg: Boosheid is een beter voelende emotie dan o.a. machteloosheid, maar mensen zien ons liever niet boos, dus kruipen we terug in de machteloosheid. En dat wordt dan een ‘loop’. Terwijl boosheid juist een stap de goede richting op is, via o.a. blame naar frustratie naar optimisme en zo verder. Een heldere uitleg staat hier: https://mariaerving.com/how-to-use-the-abraham-hicks-emotional-guidance-scale/

    Uiteindelijk zit boosheid in jezelf en kun je het alleen zelf oplossen. Door anders ergens naar te kijken. In te zien dat je verwachtingen te hoog zijn. Etc, wat er ook speelt. Maar het uiten is ook fijn! Ik heb laatst mijn boosheid gewoon de vrije loop gelaten naar iemand toe op wie ik zoooo boos was. Hem genegeerd, over hem geklaagd, mn middelvinger naar hem opgestoken, geappt wat ik van zijn gedrag vond… En daarnaast vooral bij mezelf nagegaan wat ik wél wilde en ook dat met hem gedeeld. Hij wilde hetzelfde en nu is de boosheid wel weg. Hardlopen, crossfit, bezig met leuke dingen helpt ook!
    En om even terug te gaan naar die emotional guidance scale: ik zit nu vooral in worry en overwhelm, dus ben een eind onderweg naar joy 🙂

    Heel verhaal, maar hoop dat je er wat aan hebt!

  2. Annelies Verhelst Post author

    Wow, heel verhaal, maar wat fijn dat je het deelt! Ik ga later even op m’n gemakje die links aanklikken en alles lezen. De lijst met emoties ken ik wel ja. Die heb ik wel eens gekregen. Alleen pak ik hem er niet makkelijk bij ofzo. Even iets op bedenken. Dankjewel voor je tips!

  3. G.J. van Roekel

    Er zijn drie manieren, 1) woede uiten, Maar je woede uiten geeft kettingreacties, vaak allerlei vervelende dingen. Als je je woede uit moet je heel goed weten wat je doet, tegen wie, waarom en wanneer. Meestal is het uiten van je woede geen goede manier. 2) Je woede verdringen, niets laten merken, terwijl je van binnen kookt. Maar verdringen is ook niet goed, mentaal niet, fysiek niet. Je krijgt een verhoogde bloeddruk en weet ik wat meer voor ellende. De derde manier is eigenlijk een hele oude. Sla op een kussen en gooi alles eruit! Maar er is nog een betere manier. Doe dat thuis of als niemand je kan zien. Gebruik een spiegel en kijk naar jezelf terwijl je met alles wat je hebt afrekent met die persoon. Wat is het verschil met echt uiten? Zoveel verschil is er niet. De persoon op wie je zo kwaad was… kijk naar hem/haar de volgende dag en zie en bedenk hoe je met hem hebt afgerekend. Tover een glimlach op je gezicht en vraag hoe het met hem/haar is. Wat je woede heeft veroorzaakt komt in een heel ander daglicht te staan.

    Zo doe ik het meestal en ik heb deze methode geleerd van een professor.

    Nog iets. Hoe kan het dat je zo intens geraakt kunt worden, door woorden of gedrag van een ander. Dat komt ook door concentratie, conditionering.

    Dit heb ik gelezen in het Boek der geheimen door OSHO:

    De oosterse psychologie kent het woord sanskar – conditionering. Door je ergens op te concentreren wordt je geconditioneerd, je krijgt een sanskar, je wordt ergens door getroffen. Als je louter en alleen bewust bent – passief bewust, zonder je te concentreren , zonder ergens op gericht te zijn, is er alleen maar zijn – kan niets je conditioneren. Dan hoop je geen sanskar op, je hoopt geen indrukken op. Je blijft dan maagdelijk , zuiver onaangetast; niets raakt je. Iemand die bewust kan blijven, kan zich in de wereld begeven zonder dat wereld zich in hem begeeft.

    https://www.osho.com/nl/read/featured-articles/emotional-ecology/society-never-teaches-you-to-be-watchful

  4. Annelies Verhelst Post author

    Bedankt voor dat laatste stukje! Dat vooral zal in mijn huidige situatie het verschil kunnen maken. In de spiegel is wat lastig wanneer de persoon ook rondloopt door hetzelfde huis. Maar in alle andere gevallen of voor later in elk geval het proberen waard!