16 December, 2018, 15:32

Onrust. Die tijd van het jaar weer…

Ik heb weer last van onrust. Het begint erop te lijken dat ik het jaarlijks heb rond deze tijd. Als de dagen weer korter worden en de avonden eindeloos lang lijken. Mijn gevoel van tijd vervaagt door het opstaan in het donker en het thuiskomen in het donker. Het roept toch de vraag op waar die onrust vandaan komt.

Elk jaar vliegt de zomer eigenlijk vrij snel voorbij. Het is mijn favoriete seizoen en ik hou van de warmte, de zomerse outfits, de blije gemoedstoestand, het gevoel dat alles kan. Ik ben ook wel eens depressief geweest in de zomer. Dubbele ellende, want los van alle verwarrende emoties voelde ik me extra rot omdat ik er niet van kon genieten.

Dit jaar was sowieso een jaar waarin niks stabiel was. Alles was abnormaal en alles lag onder een grote wolk van stress en angst. Toch ben ik er goed doorheen gekomen. Ik heb rust nu en ik kan weer vooruit kijken. Even zonder op details in te gaan, die kun je krijgen via een privébericht als je daaraan behoefte hebt. Maar die rust in mijn leefwereld veroorzaakt onrust in m’n hoofd.

Wellicht is er sprake van een patroon. Welke high het ook was, als die weg ebt moet er iets voor in de plaats. Zou je dat manisch kunnen noemen? Wellicht ook wel. Niet in grote mate. Ik ben me bewust van de onrust, van het gevoel veel te moeten en willen, méér te willen betekenen, méér te willen zijn. Misschien is het de angst voor de veiligheid. Voor het hechten. Als iets fijn en rustig is, waar ik behoefte aan heb, ben ik bang dat het zo weer weg is, buiten mijn macht om. Dan liever zelf de controle over waar mijn aandacht heen gaat.

En begint het geworstel. Want de aandacht moet naar mij. Naar het behouden van de rust. Naar herstellen van een rotperiode. Naar leren van wat er is gebeurd. Misschien is dat ook wel dusdanig eng dat ik daarom liever bezig ben met nieuwe dingen. Altijd vooruit. Altijd zelf sturen.

Onrust. Is ook het gevoel dat er vast nog iets komt. Dat ik mijn muren nog niet kan afbreken. Omdat ik dan extra kwetsbaar ben. Het gevoel dat iets me gaat overvallen, iets wat ik niet gezien heb. Alle mogelijke opties afgaan om het toch proberen tastbaar te maken.

Vangnet

Om dan maar elke keer weer te beseffen dat ik een vangnet heb. Dat ik juist zoveel heb meegemaakt en er nog steeds ben. Zoveel muren heb afgebroken en weer opgebouwd en weer afgebroken. Ik heb mezelf en weet heus hoe het moet. En ik heb lieve mensen om me heen die er zijn voor me. Ook als ik toch even overvallen word door de grootsheid der dingen. Sommigen denken mee in praktische oplossingen, sommigen knuffelen me, sommigen coachen me, sommigen spiegelen, sommigen zorgen voor me. Sommigen laten me.

Praktisch gezien weet ik dat ik de onrust met rust moet laten. Kijken wat realistisch is. Wat ik écht wil en nodig heb. Serieus genoeg nemen om de signalen op te nemen, maar niet zo serieus dat ik nu als een gek (maniac…) al m’n dagen ga vullen om die onrust te verslaan. Het is geen monster. Ik ga gewoon door met mijn ritme. Werken, eten, yoga en body balance, slapen, leuke dingen doen. Steeds kleine uitvoerbare plannetjes maken die realistisch zijn en aansluiten bij waar ik behoefte aan heb. Neemt niet weg dat ik het gevoel blijf houden dat ik iets over het hoofd zie, maar ik kan op deze manier in elk geval ook niet volop piekeren.

Gelukkig heb ik nog uren en uren therapie voor de boeg om hier kaas van te maken. Hoe ga jij om met onrust?

Share

Ik ben dol op shiny nieuwe gadgets, pakjes uitpakken (yay, cadeautjes!), tattoos, planten (binnen en buiten), films en series kijken, boeken lezen, eindeloos nerden, schoenen, koffie, oké, ook thee en meer. Kan dagen praten over mijn twee katten Milo en Fendi #catlover Hou niet van hobby's, maar ik heb er duidelijk teveel :O In het dagelijks leven ben ik SEO consultant.

autoverzekering

One Comment

  1. Sabine Sabelis

    De onrust is niet raar. Ligt aan de tijd van het jaar, waar velen plots alles in proberen te halen. Waar de dagen korter worden. Waar we allemaal mee moeten doen met de blije periode.
    Maar de onrust is nog minder vreemd omdat je zo gewend bent dat er geen rust was, dat je je niet veilig voelde, dat je telkens bezig was met ‘vechten en afgrenzen’ op wat voor manier dan ook. En nu hoeft dat niet meer, dan mag je weer gaan leren dat het ook rustig kan en mag zijn. Dat doe je niet in een weekje, ook niet in drie, dat gaat in stapjes. Maar je bent al heel ver, want je weet dat de aandacht naar jou mag, en niet naar de onrust hoeft. Die mag je er soms laten zijn en dan naar kijken en zeggen: ik ben niet de onrust. Ik zeg het makkelijk, maar ik heb ben ook gewend aan de onrust, zo sterk dat ik die vaak prettiger vind als de ontspanning. Maar dat is een mindf*ck en iets waar we gewoon weer aan mogen wennen…en dat gaat je lukken!!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.