18 July, 2019, 16:43

Jaloezie is een goed teken, wat kun je ermee doen?

Ik ontdekte deze week dat ik ergens heel jaloers op ben. Nu heb ik dat wel vaker, maar meestal met kleine dingen die ik makkelijk van me af kan schuiven. Deze was zodanig in my face dat ik er bijna van schrok. Ook durf ik eigenlijk niet goed te schrijven op wie en wat ik jaloers ben, uit angst uitgelachen te worden. Niet helemaal reëel, maar jaloezie wordt in het algemeen niet als positief gezien, dus het voelt wel alsof mensen me erom uit zouden lachen. Of honen, is eigenlijk een beter woord. Lekker ouderwets woord. Toch heb ik iets geleerd over jaloezie en dat wil ik wel graag delen. 

Ik kwam ertoe om dit blog te schrijven omdat mijn lievelings-Instagramvrouw @nienkethurlings een story had over jaloezie. Precies op het goede moment, maar dat doet ze vaker bij mij op de een of andere manier. Cosmisch toeval. Ze vertelde ook dat ze net als ik er soms mee worstelt, en grappig was dat het bij ons beide over dezelfde dingen gaat. Vrij geciteerd gaat bij ons beiden vaak om voorbij gestreefd worden. Of het gevoel dat iemand anders er al vandoor gaat met iets wat jij ook wel had gewild. En in mijn geval: en dat ze daar dan ook nog eens minder voor hebben moeten doen. Dat je zelf dus jaren ergens energie in steekt en keihard werkt, die ander doet eventjes halfslachtig min of meer hetzelfde in minder tijd en krijgt ineens kudos! Getver!

Wat zowel Nienke als mijn psycholoog over jaloezie zeggen, is in de basis eigenlijk dit: het is gezond, het is normaal en vooral, het is een signaal. Je bent niet ineens een gemene trut dat je iemand anders toch even het succes wat minder gunt dan jezelf. Het is geen valse trots, en je hoeft je dus ook niet schuldig of rot te voelen. Maar het belangrijkste: je hoeft niet onzeker te zijn.

Behoeftes

Waar jaloezie vandaan komt, volgens mijn psycholoog, is een onvervulde behoefte. Behoeftes die je hebt kunnen heel diep verstopt zitten. Dus komt het er op rare manieren uit. Soms maak je ineens ruzie met iemand zonder dat je goede reden hebt, of je bent ineens supermoe zonder duidelijke aanleiding, of verdrietig. Emoties zijn meestal een gevolg van een behoefte die niet wordt ingevuld. Jaloezie als een daarvan, is dus een signaal. Wees dus allereerst blij dat je een signaal krijgt! Yay, je krijgt een cadeautje van je onderbewuste!

Merk je dus dat je jaloers bent, ga dan na welke behoefte eraan ten grondslag zou kunnen liggen, dus stel jezelf de vraag: waar heb ik zelf eigenlijk behoefte aan? Met die jaloerse emotie in gedachten. Klinkt gek, maar dat helpt wel. En helemaal als je vervolgens daaruit kunt destilleren wat je eigenlijk het liefst zou willen doen als je de keus had. Durf te dromen!

Waar ik jaloers op ben

Voorbeeldje. Ik merkte zoals gezegd dat ik jaloers was deze week. Een collegaatje heeft al eeuwen een blog waar ze af en toe iets op post. De laatste tijd zit er wat meer beweging in. Ze schrijft leuk (en dat meen ik echt), en ik ben om te beginnen dus jaloers op het feit dat “iedereen” (zo lijkt het) haar berichten deelt en erop reageert. Het spreekt dus blijkbaar aan. Nu had ze laatst weer een artikel in bepaalde richting en plaatste daarbij dat ze misschien mocht gaan schrijven over dat thema voor een groot vrouwenblad. Raad eens wie er groen zag? Precies…

Het is niet zo dat ik niet leuk schrijf. Het is niet zo dat ik geen succesvol blog heb, of er geen geld mee verdien (dat is succes op zich). Ik tel mijn zegeningen hoor! En ik weet dat er ook velen jaloers op mij zijn als het over m’n blog gaat. Toch ben ik jaloers. En dat komt door de onderliggende behoeftes.

Erkenning

Ik wil ook gezien worden. Erkend worden. Ik blog al 14 jaar (afgelopen maand) en dat mag wel eens erkend worden. In bezoekersaantallen, of in populariteit (shares, likes). Vind ik, stiekem. Of in gevraagd worden voor belangrijke dingen. Leuke events, tripjes naar het buitenland. Die waren er wel toen ik nog over gadgets schreef, maar in de lifestyle-hoek valt blijkbaar weinig erkenning te halen. Het gaat overigens niet alleen om mijn blog. Dat is dan nog ‘maar’ een hobby. Ik wil ook erkenning in mijn fulltime baan, gevraagd worden om op gave klanten te werken, gevraagd voor nieuwe projecten, ik wil complimenten krijgen, en ga maar door. Van mijn vrienden wil ik wel af en toe horen dat ze me waarderen (of dat het laten merken!) of gek op me zijn. Als tegenhanger hiervan vind ik afwijzing en genegeerd worden de ergste dingen die er zijn.

Nooit goed

Het andere onderliggend issue is dat ik nooit goed genoeg ben. Een ander is altijd beter. Kijk maar, zij steekt er (voor mijn gevoel) amper tijd en energie in, schrijft twee keer een leuk artikel en wordt gevraagd voor een column. Ik niet. Ik steek er heel veel tijd in en het boeit niemand wat. Ik weet dat het anders zit (rationeel zit ’t wel goed), maar het vóelt zo. Ik heb de behoefte om gewoon tevreden met mezelf te kunnen zijn en dat ik dus goed genoeg ben.

Die twee onderliggende behoeftes zullen er blijven denk ik. Ik heb ze al zo vaak opgemerkt in jaloerse gedachten afgelopen jaren, dat ik ze nu bijna vanzelf wel herken in nieuwe jaloerse gedachten. Toch blijf ik het soms gewoon heel pijnlijk vinden. Het confronteert namelijk nog steeds en dat vind ik jammer natuurlijk.

Een beetje meer zelfverzekerd

De enige manier om het beter te maken, is werken aan mijn zelfverzekerdheid. Ik ben goed genoeg, ik ben leuk genoeg en ik kan genoeg. Ik mag gezien worden en ik mag eraan werken om mezelf te tonen aan anderen. Ik mag trots zijn, blij zijn met mezelf en alles wat ik doe, en vechten voor nieuwe leuke dingen waar ik blij van word of nog trotser op kan zijn. Ik mag alles.

Nu gaat de balans twee kanten op natuurlijk. Ik kan kijken of ik de behoefte ergens mee kan invullen, of het nou alsnog met m’n eigen blog is of met iets anders, of zorgen dat ik de behoefte verminder. Dus gezien en erkend willen worden. Dat wil iedereen en is ook goed, maar als ik nou mezelf ervan weet te overtuigen, somewhere down the road, ooit, dat ik allang goed ben, dat ik mezelf echt zie en erken in alles, misschien hoeft het dan niet meer allemaal zo van anderen te komen. Dan hoef ik niet jaloers meer te zijn of, in die zin, bang te zijn dat ander er met de buit vandoor gaat. Ik heb m’n buit al binnen dan en de rest is dikke bonus.

Dat lijkt me iets naar te streven. Een stuk vanuit mezelf en dan nog wat bonus van anderen 😉

En mijn huidige groene monstertje?

Heb ik dan nu mijn jaloezie van laatst een plekje gegeven? Niet helemaal. Wel ben ik weer gaan nadenken over wat ik zelf zou willen doen met mijn blog. Ik ben weer op hetzelfde punt als anders uitgekomen: ik wil meer persoonlijke verhalen delen, zoals deze. Dat vind ik tegelijkertijd heel lastig, omdat ik er niet altijd zin in heb om mijn zwaktes en uitdagingen te beschrijven, maar ook niet per se altijd wil delen als ik iets leuks geleerd heb. Sommige dingen vervliegen te snel, lijkt het. Wel ga ik toch proberen wat vaker op te merken wanneer ik tegen iets aan loop, positief of minder positief, en er dan toch maar een verhaal over te maken. Lost dat mijn gevoel van “er niet toe doen” op? Dat denk ik niet, maar ik blijf wel op de achtergrond nadenken over wat ik zou eigenlijk zou willen, wanneer ik er voor mijn gevoel toe zou doen en hoe ik dat beter invulling kan geven. Als ik het heb gevonden, deel ik zeker!

En nu jij

Ik ben wel benieuwd waar jij de laatste tijd jaloers op bent geweest. Wil je dat met me delen in de reacties hieronder? En vind jij het ook zo moeilijk om gewoon het groene monster te omarmen?

Share
Avatar

Ik ben dol op shiny nieuwe gadgets, pakjes uitpakken (yay, cadeautjes!), tattoos, planten (binnen en buiten), films en series kijken, boeken lezen, eindeloos nerden, schoenen, koffie, oké, ook thee en meer. Kan dagen praten over mijn twee katten Milo en Fendi #catlover Hou niet van hobby's, maar ik heb er duidelijk teveel :O In het dagelijks leven ben ik SEO consultant.

autoverzekering