fbpx
21 January, 2022, 17:29

3 dingen die ik geleerd heb in 2021

vrouw aan het schrijven

Normaal gesproken eindig ik mijn blogjaar op mijn verjaardag traditioneel met een terugblik op het jaar. Nu is dat wegens omstandigheden nog niet gelukt, en ik beloof je: de terugblik komt. Op dit moment ligt dat terugblikken me echter nog wat zwaar op de maag, dus ik maak het mezelf wat makkelijker door te beginnen bij het eind: wat heb ik geleerd in 2021? 

Het is niet zo dat ik maar 3 dingen heb geleerd, maar in het kader van keuzes maken en jullie niet een half uur leesvoer willen geven, zijn dit er 3 waar ik zelf in elk geval ook een beetje van stond te kijken. Voordat je verder leest ook alvast aan jou de vraag: wat heb jij geleerd in 2021? Wil je dat delen in de comments?

Rouw is…

Dat rouw veel gezichten heeft, hoef ik denk ik bijna niemand uit te leggen. Ik kwam er dit jaar ook achter. Ik heb het gevoel dat ik in mijn leven niet zoveel gerouwd heb. Misschien omdat ik het negeerde, niet bij dat gevoel kon, of omdat ik vond dat het geen plaats had.

Dit jaar werd ik glashard geconfronteerd met verschillende manieren van rouwen. Rouwen om stukjes van mezelf die ik mee heb genomen uit het verleden en nu echt moest loslaten. Rouwen om het verlies van iemand die ik – misschien onterecht achteraf – in mijn hart had gesloten. Rouwen om het verlies van mijn liefste huisdier en maatje. Ik denk dat ik dit jaar meer gehuild heb dan alle keren in mijn leven bij elkaar. Het was ongetwijfeld nodig. Alle verzamelde pijn en verdriet die ik er nooit heb laten zijn, moest er uit.

Ik ben er nog steeds niet goed in, zo snel leer ik ook weer niet. Ik heb nog steeds gemengde gedachtes over verdriet en pijn. Toch heb ik geleerd dat rouwen en gewoon verder leven prima samen gaan. Dat ik verdriet gewoon met me mee kan dragen en dat het ook niet erg is als dat af en toe even zichtbaar is. Dat ik het ene moment blij kan zijn, kan lachen om iets stoms, en het andere moment pijn aan mijn hart kan hebben van verdriet. Het kan, het is. (dat kun je hier ook teruglezen)

Select 2021Select 2021

Boosheid heeft een functie

Oh man, oh man. Ik ben toch een hoop boos geweest in mijn leven. Vanbinnen. Vanbuiten ben ik liever een zachtaardig persoon die de rust bewaart. Als je vrouw bent, is het moeilijker om echt goed boos te zijn dan wanneer je man bent. Dat is al in de hele geschiedenis zo. Hysterie werd als concept uitgevonden om vrouwen vooral achter het fornuis te houden en vrouwen die ergens voor vechten zijn een Kenau (en dat is doorgaans niet positief bedoeld ook al was de vrouw een verzetsstrijder van formaat) en hebben haar op de tanden (en dat is niet sexy). Dus als vrouwen, terecht of onterecht, boos worden, dan wordt het al snel weggezet als ‘ach, je bent lief als je boos bent’. Ik kan hier werkelijk furieus om worden, het dedain, de achteloosheid, het respectloze hieraan!

Maar goed, ik heb dan ook zelf erg last van het niet kunnen uiten van boosheid. Van jongs af aan, en het is zo jammer. Want boos zijn, en leren dat je die gevoelens net zo goed als verdriet of blijheid ook mag voelen, heeft een functie. Het geeft een grens aan. Tot hier en niet verder. En laten we wel zijn: grenzen kunnen aangeven en zorgen dat deze gerespecteerd worden is wel een belangrijk ding in ons leven, als vrouw zeker, maar ook als man. Wat ik vrij recent geleerd heb, is dat al míjn boosheid eigenlijk gaat over verdriet en machteloosheid. Boos zijn op mezelf en soms boos op mensen die dicht bij me staan.

Leren communiceren over mijn grenzen vóórdat iemand ze overgaat en zorgen dat ik de strekking van mijn grenzen zelf ook begrijp en vasthoud, is iets wat ik ook steeds meer leer en heb geleerd. Dat was zeker niet makkelijk, want dan moet je ineens met angst gaan dealen. Maar dat is misschien stof voor een aparte blogpost. In 2022 ben ik in elk geval niet meer bang om dan maar gewoon als bitchy of ‘poehpoeh nounou’ of ‘moeilijk mens’ gezien te worden.

Behoeftes zijn leuker dan angst

Angst is een slechte raadgever en dat weten we allemaal wel natuurlijk, maar toch volg je in de praktijk vaker de stemmetjes van je angst, dan de stemmetjes van je behoeftes. Ik althans. De angst om mensen te verliezen, de angst om raar of teveel gevonden te worden, de angst dat ik er niet toe doe in essentie, die zorgt nogal eens voor gedrag waar ik mij zelf ook niet fijn bij voel.

Dan wil ik me terugtrekken, terwijl ik eigenlijk behoefte heb aan saamhorigheid, aan contact/verbinding. Dan wil ik vaak afspreken, terwijl ik eigenlijk behoefte heb aan rust en focus of creativiteit, of heel simpel, dan ga ik series zitten kijken terwijl ik eigenlijk even behoefte heb aan zelfexpressie. Of ik laat het achterste van mijn tong niet zien, terwijl ik vanbinnen kook en mijn authentieke zelf wil tonen, maar het niet durf.

In dit kader ben ik altijd weer blij met mijn psycholoog of een coach of een cursus. In de cursus geweldloze communicatie (tip hoor) heb ik geleerd wat behoeftes eigenlijk zijn en hoe die zich verhouden tot strategieën (wat doe je om behoeftes in te vullen), van coaches heb ik geleerd om mezelf steeds meer goed genoeg te vinden, van de psycholoog leer ik wat angst is en wat behoefte is en dat die 2 echt een verschillende benadering nodig hebben als het gaat om mijn uiteindelijke gedrag. Al met al is het leuker om te kijken wat mijn behoeftes zijn en om het lef te hebben daar invulling aan te geven. Dat gaat soms gepaard met afscheid nemen en mensen die niet meekunnen of willen in jouw verandering, maar so be it.

Ik denk dat ik zo een boek kan schrijven over alles wat ik tegen ben gekomen afgelopen jaar op deze 3 gebieden. Ik heb hier even een beetje samengevat, maar je had me moeten zien halverwege het jaar. Helemaal kapot, huilend bij mijn moeder op de bank en absoluut geen zin meer om weer met alles te dealen waarvan ik dacht dat het nou toch wel een keer een plekje had gekregen. Het goede nieuws is: ik ben er nog, en in tegenstelling tot waar ik altijd bang voor ben, ben ik niet noemenswaardig depressief geweest. Het verschil tussen huilend door een diep dal gaan en depressief zijn leg ik nog wel uit in een ander artikel, maar ik neem de winst alvast. Want laten we wel zijn: elke les is een winst. Ook al is het soms gewoon retekut om te moeten leren.

Wat heb jij geleerd in 2021?

Afbeelding in de header van Piyapong Saydaung via Pixabay

Share

Ik ben dol op shiny nieuwe gadgets, pakjes uitpakken (yay, cadeautjes!), tattoos, planten (binnen en buiten), films en series kijken, boeken lezen, eindeloos nerden, schoenen, koffie, oké, ook thee en meer. Kan dagen praten over mijn twee katten Milo en Fendi #catlover Hou niet van hobby's, maar ik heb er duidelijk teveel :O In het dagelijks leven ben ik Online Marketing Manager.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.