Wil je graag ergens bij horen…of toch niet?

Vanochtend las ik een blog over peer pressure en dacht: hee dat is iets waarvan ik altijd roep dat ik er geen last van heb. Ik ben altijd tegendraads en doe haast niks zoals het hoort. Meestal ben ik daar ook heel tevreden mee, maar wanneer ik weer eens depressief ben, heb ik eigenlijk niks aan dat tegendraadse, dus dat zette me aan het denken. Dus even wat gedachten om te delen, kijken waar we uitkomen.

Vroeger wilde ik juist graag overal bij horen. Wie niet, uiteindelijk word je er een sociaal goed onderlegd mens van om al vroeg vriendjes te maken en naar clubjes te gaan en samen te spelen en te leren delen. Lief en leed delen met leeftijdsgenoten. Helaas hoorde ik door omstandigheden er nooit bij. Deels mijn toen nog heel lieve en bescheiden karakter, verlegen als de pest. Deels ook doordat ik een andere tongval had dan mijn klasgenootjes. Later, toen ik naar de middelbare school ging, kwam het weer doordat ik gescheiden ouders had of doordat ik altijd de verkeerde dingen leek te zeggen. Ik voelde me in geen enkel groepje thuis, want allemaal probeerden ze iets te zijn en bij elkaar te horen, terwijl ze duidelijk lang niet allemaal gelukkig waren met die keuze. Tegenwoordig zou je mijn typetje beschrijven als hooggevoelig denk ik.

Dan maar zelf

Desalniettemin kwam ik langzaamaan tot de conclusie dat ik het zelf moest rooien. Schijt aan iedereen die me per se moest hebben, ik was er klaar mee en wilde erboven staan. Daarna volgden een stroom aan keuzes die mij prima bevielen maar niet bij iedereen evenveel weerslag vonden. Eerst van m’n moeder naar m’n vader verhuizen, daarna van Goes naar Groningen om daar als enige meisje tussen de jongens Bedrijfskundige Informatica te gaan doen. In plaats van stage lopen bij een groot IT-consultancybedrijf ging ik stage lopen bij een onlinemarketingbureau. Destijds paste dat niet echt binnen welke studie dan ook. Best even wat regeltjes moeten ombuigen voor die stage werd goedgekeurd. Gold ook voor mijn scriptie. Had relatief weinig met IT te maken, maar alles met online.

En na mijn studie ging het nog wel een tijdje door met redelijk tegendraads zijn. Niet alleen op studiegebied. Soms deed ik ook best stomme dingen omdat ik iets tegen alle verwachtingen in toch wilde doen. Waarmee ik mezelf uiteindelijk overspannen heb gekregen. Teveel willen knokken. Niet OK.

Gewoon even wat waardering

Het gekke is dat ik me toen pas bedacht dat ik veel dingen toch deed om erbij te willen horen. Om waardering te krijgen. Alleen niet op een manier die ikzelf herkende als dusdanig. Sindsdien vind ik het ook niet zo heel gek meer om ergens bij te willen horen. Alleen peer pressure blijft een heikel punt. Zodra ik denk dat dat in het spel is, ben ik pleite. Ga ik toch weer alleen lopen klooien. Waarna de vraag dus bij me omkomt: hoe erg is het om soms gewoon mee te gaan in peer pressure?

Peer pressure

Ik zie daar verschillende vormen in. De soort druk die soms door ouders wordt opgelegd om goed te presteren of om kleinkinderen te produceren is zorgwekkend en heel storend. De soort druk die je omgeving oplegt om te trouwen als je al jaren een relatie hebt, of de soort waarbij je niet even een paar jaar vrijgezel kunt zijn zonder gezeik. Ook de soort druk waarbij je denkt dat je elke vrijdag mee moet gaan zuipen om je vrienden te houden is niet heel fijn.

Er zijn volgens mij ook wel soorten druk die prettig zijn. Sportclubjes waarbij de leden elkaar positief motiveren om te komen. Of familie die vraagt of je er met kerst bij wilt zijn. Hoe stom je het ook vindt, het is toch superlief dat ze aan je denken. De soort druk waarbij je als je moe bent toch even iets met vrienden gaat drinken, en je er enorm van opknapt.

Grijs gebied

Er bestaat een grijs gebied waarbij het lastig bepalen is of je jezelf druk oplegt of dat een ander dat doet. Ik kan het ook niet altijd goed onderscheiden en de ene keer heb ik het mis en voel ik me stom. Dat is als ik erachter kom dat iets enorm aan het energievreten is geweest en dat ik iets dus ten koste van mezelf heb gedaan. De andere keer gok ik goed en geniet ik ineens van iets onverwachts.

Erbij willen horen, peer pressure en tegendraads zijn. Ik vind het een moeilijk trio. Ik heb soms peer pressure nodig om toch iets te proberen, maar is het teveel dan word ik meteen tegendraads en vermoei ik mezelf soms ook en erbij willen horen vond ik vroeger een zwaktebod. Een stom excuus om domme dingen te doen. En toch wil ik ook ergens bij horen. Hoe doe je dat dan op een lekkere manier die goed voelt?

Weet jij het antwoord of rommel je ook maar wat aan? Heb jij je vaste clubjes en groepen waar je helemaal bij hoort of hobbel je van groep naar groep in de hoop dat je er ooit helemaal bij past? Share pls!🤗

Featured image CC BY Patrice Puig via Flickr

Over Annelies Verhelst

Annelies VerhelstIk ben dol op shiny nieuwe gadgets, pakjes uitpakken (yay, cadeautjes!), tattoos, planten (binnen en buiten), films en series kijken, boeken lezen, eindeloos nerden, schoenen, koffie, oké, ook thee en meer. Kan dagen praten over mijn twee katten Milo en Fendi #catlover
Hou niet van hobby's, maar ik heb er duidelijk teveel :O
In het dagelijks leven ben ik SEO consultant.

Vorige

Een kast verven en andere tips om je interieur goedkoop te vernieuwen

Volgende

Mijn favoriete gerechten van Marley Spoon (en eentje gratis voor jou)

  1. Tjeerd

    Ik rommel enorm aan. En dat vind ik ergens heel fijn, maar het geeft ook weer veel onrust. Hoewel ik dat dan goedpraat voor mezelf onder het mom van “spannend, ongeorganiseerd leven, jeej, cool en rebels!”
    Nu heb ik ook best een tof leven, vrij enzo, maar de schaduwkant is mijn depressieve hoofd en het gebrek aan orde en regelmaat. Contradictio in terminus dus.
    En groepjes… ik wil er vaak bijhoren, maar áls ik dan ergens bijhoor wil ik er zo snel mogelijk weer uit. Ik kan niet tegen groepjes. In die zin ben ik een sociale einzelganger. Leuk voor feesten en partijen, maar verder slecht relatiemateriaal en slecht in groepsgedrag. Ik wil alleen wonen, alleen slapen, alleen werken.
    En dan hoor je al gauw nergens bij. Wat enerzijds logisch is en is wat je wil, anderzijds steekt het dat je niet bij de oliebollenparty clan hoort om daar direct ook weer een kotsboertje door te laten omdat je helemaal kriegel wordt van het “kijk ons eens” gehalte. Plus, als schrijver hoor ik ook niet bij de schrijverskliek die in elk praatprogramma zit. Wat weer jammer is voor de verkoop en aandacht voor mijn boek. En ego.
    Snapte?

  2. jan krosenbrink

    Het normale is tegenwoordig dat je een mensbeeld hebt dat elk individu een geheel zelfstandig, vrij en autonoom wezen is, dat geheel vrij zelf beslist of je een deal aangaat met een van de andere vrije individuen die er rond de aardbol rondzweven.
    Mocht je niet zo’n goede hand hebben goed te kiezen: eigen schuld dikke bult.
    Dit ´´normale´´ mensbeeld is ontstaan door de Verlichting. Voor de Verlichting had de adel en de kerk het voor het zeggen: de rest van de bevolking was horige of lijfeigene. Dat betekende dus dat jouw lijf aan iemand anders behoorde. Dat was geen ideale situatie voor iedereen, en dat leidde tot de Verlichting, waarbij het individue werd geboren. Het individue dat bij de geboorte goed is, en wat er later van terecht komt s je eigen schuld, want je bent vrij, autonoom te kiezen wat je wilt.

    Was de Verlichting logisch als reaktie op het zijn van lijfeigene in de tijd van voor de Verlichting, nu is de Verlichting te ver doorgeschoten. Nu blijkt toch dat een mens veel meer een sociaal wezen is, leeft in allerlei netwerken, is opgezadeld met een bepaalde opvoeding, en is dus veel minder puur individueel schuldig aan het resultaat. Meer toch ook de maatschappij. Het erkennen van dat de mens leeft in netwerken, en betekenis krijgt in relatie met andere mensen betekent ook dat je de oplossing weer zoekt met je omgeving. Je bent wie je bent in je omgeving. Je kiest ook zelf je omgeving aar niet als een geheel vrij wezen.

  3. Ik doe maar wat. Maar wat ik wel heb geleerd tijdens mijn therapie is dat ik veel waardering haal uit anderen en uit de dingen die ik doe. Daar moet ik wel echt iets mee, want ik wil de waardering puur uit mezelf halen. Lijkt me een hoop stress schelen en vooral rust opleveren. 🙂

Geef een reactie

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén