Een aantal kennissen en vrienden weten van mij dat ik sinds ongeveer een jaar pencak silat doe. Say what? Spreek uit: pentsjak silat. Dat is niet moeilijk. Het is een traditionele Indonesische vechtkunst en je hebt er veel verschillende stijlen van. In deze blogpost deel ik met je wat het is en waarom ik het doe.

De stijl van pencak silat die ik doe heet officieel Pencak Silat Silek Tuo Pusako Minang. Deze traditionele vechtkunst is afkomstig van West-Sumatra en wordt onderwezen bij de Minangkabau stam. Het is een verdedigende, en zeker geen aanvallende, vechtkunst. Desondanks staat pencak silat bekend als één van de dodelijkste vechtkunsten ter wereld. Maar dat is niet wat ik er boeiend aan vind. Zoals mijn leraar laatst zei: een gevecht is niet leuk, ook niet als je jezelf goed kunt verdedigen.

Traditie, spiritualiteit en grenzen verleggen

Het gaat dan ook niet om of je iemand zo snel mogelijk knock-out leert slaan of schoppen. Ten eerste behoud je een prachtige traditie door het zo traditioneel aan te leren. Cultureel erfgoed is een belangrijk goed voor een land en ik ben er zelf van overtuigd dat wij in Nederland te weinig weten over Indonesië en dat terwijl het zo’n mooi land is, met mooie tradities en gewoontes. Daarnaast heeft Nederland een behoorlijke geschiedenis met Indonesië en dat vergeten we nog wel eens. De tweede en eigenlijk wel de belangrijkste reden waar het wél om draait is het mentale of spirituele aspect. Deze traditie hoort bij de algemene ontwikkeling. Je leert je eigen grenzen en die van een ander goed kennen. Je leert hoe je steeds wat verder kunt gaan, je leert wat jouw blokkeert. Bovenal loop je met alles wat je hebt geleerd de wereld weer in en dat neem je mee in je dagelijkse bezigheden. Je voelt je sterker, fysiek natuurlijk, maar ook mentaal. Je zult zien dat je alles na verloop van tijd anders gaat benaderen. Afhankelijk van waar je mee rondloopt, zul je soms ineens een doorbraak zien na een avond intensief trainen.

Natuurlijk is dat niet veel anders voor veel andere sporten of kunsten beoefenen. Iedereen voelt zich aangetrokken tot andere zaken waar hij zijn grenzen mee kan verleggen. Waarom voel ik mij hiertoe aangetrokken?

Aantrekkingskracht pencak silat

Al jaren geleden, toen ik in Groningen woonde, deed ik een tijdje pencak silat. Dat was echter met een vrij grote groep en de leraar was niet heel traditioneel ingesteld. Ik vond het lastig hoogte krijgen van wat we nu eigenlijk aan het doen waren. Ja, ik leerde mooie trappen en prima stoten, maar dat kan op andere plekken ook wel. De keren dat we ook echt traditionele stappen en bewegingen moesten oefenen waren minimaal aanwezig. Heel jammer. Wel kreeg ik daardoor het idee dat dit iets was wat ik leuk vond om te doen. Toen ik dus hier in Haarlem weer iets wilde doen aan sport waar ik echt wat aan had, schoten mijn gedachten weer naar toen en ging ik zoeken naar pencak silat scholen hier in de buurt. Mijn zusje is geadopteerd uit Indonesië, mijn vader komt er al 20 jaar en ik ben er zelf inmiddels ook 2x geweest. Het land en de mensen spreken me erg aan. Dat is een gevoel wat je hebt of niet hebt. Ik wil daarom zoveel mogelijk leren over het land, de tradities en gewoontes. Misschien wil ik er ooit nog wel een tijdje werken, maar dat schijnt heel lastig te zijn als buitenlander.

Toen ik dus op de website van Silek Tuo kwam, sprak de traditionele en spirituele wijze waarop de kunst wordt benaderd heel erg aan. Dé kans om meer te leren en ook mijn eigen grenzen te verleggen. Ik was net overspannen geweest en vond het best spannend om weer te beginnen met sporten. Maar het beviel meteen en door de goede begeleiding heb ik al veel van mijn eigen belemmeringen en blokkades overwonnen. De groep is klein, waardoor iedereen veel aandacht krijgt voor zijn eigen proces. Voor mij is het opnieuw starten met pencak silat een nieuw begin geweest, fysiek en mentaal. Het is best lastig om onder woorden te brengen wat het mij dan precies brengt, maar ik krijg er energie van. Bijna elke keer voel ik mij na een training sterker en blijer. Misschien telt ook het fysieke contact met anderen in de groep mee. Hoewel het absoluut geen knuffelen is wat we doen, voelt het toch goed om ook dit soort fysieke contact te hebben. Het is bijzonder makkelijk om iemand vast te grijpen en heel dicht bij iemand te staan. Je komt letterlijk in iemand’s aura en het is op zichzelf best bijzonder dat dat daar heel gewoon wordt.

Zo ziet het eruit

Nu weet je een beetje wat het voor mij doet, maar heb je nog niet gezien wat het is! En dat is best spectaculair om te zien. Als je dit al jaren wekelijks meerdere keren uren oefent, dan word je razendsnel en kun je ver vooruit denken. Ik heb wat filmpjes opgezocht van onze stijl. Kijk en oordeel zelf! En nee, ik kan dat nog lang allemaal niet. Ik mag ook nog niet met een mes vechten, dat is een bijzondere eer die je moet verdienen. Kijk de filmpjes wel helemaal uit, er zit een bepaalde opbouw in een spel (permainan) en soms wordt het pas later explosief en snel.

Over Annelies Verhelst

Annelies VerhelstIk ben dol op shiny nieuwe gadgets, pakjes uitpakken (yay, cadeautjes!), tattoos, planten (binnen en buiten), films en series kijken, boeken lezen, eindeloos nerden, schoenen, koffie, oké, ook thee en meer. Kan dagen praten over mijn twee katten Milo en Fendi #catlover
Hou niet van hobby's, maar ik heb er duidelijk teveel :O
In het dagelijks leven ben ik SEO consultant.