Persoonlijk: zo was 2016 voor mij

Terwijl ik al huilend geknuffeld word, zegt hij: “je mag echt best trots zijn op jezelf, dat weet je toch wel he? Je hebt het zo goed gedaan.” Mijn beste vriend, die als geen ander begrijpt hoe een depressie voelt, probeert er zo goed en kwaad als het gaat voor me te zijn. En hij heeft gelijk, ik mag ook best trots zijn op mezelf. Waarom voel ik dat dan niet?

2016 was een jaar van behoorlijk veel extremen. Niet alleen in de buitenwereld, maar ook in mijn eigen kleine wereld. Een huis gevonden, het hele aankoopproces en het verbouwen, de verhuizing. Tussendoor nog een week naar Italië. De ruzie met mijn beste vriend, die gelukkig nu weer is bijgelegd. De vriendschap voelt weer als vroeger en dat is superfijn. Ik heb twee lieve katten sinds september waar ik van hou alsof ik het mijn kindjes zijn (denk ik, heb geen vergelijkingsmateriaal) en ik heb een vaste baan. Geen reden tot klagen zou je zeggen en dat doe ik ook niet. Toch voel ik me al sinds een paar maanden depressief, nog wel met uitschieters de positieve kant op, maar heel bemoedigend is het allemaal niet. En of het saaie weer buiten het nu erger maakt, ik heb gewoon nog even een heleboel emoties te verwerken, waar ik eerder geen tijd voor had. Dat maakt dat ik 2016 toch niet zo leuk eindig als ik had gehoopt.

Maar alles gaat zo goed met je

Natuurlijk had ik gehoopt dat in nu helemaal in de gloria zou zijn. Alles voor elkaar. Huisje, weliswaar geen boompje, wel beestjes. Werk, leuke vrienden waar ik regelmatig iets mee doe en meestal ook goed terecht kan met alles. De Velsertunnelrun gerend eind november, boven verwachting goed gelopen en ik had er ook echt lol in uiteindelijk. Ik heb dingen bereikt dit jaar. Feitelijk geen vuiltje aan de lucht en niks aan de hand. Rationeel gezien snap ik dus ook niet dat al mijn gevoel onder een grote hoop watten lijkt te zitten. Behalve mijn vervelende emoties, die komen wel boven. Boosheid, frustraties, verdriet, paniek, ze zijn er allemaal en houden de laatste tijd regelmatig een feestje. Vooral in de weekenden, als ik er even tijd voor heb. Terwijl ik dan juist gewoon even wil genieten van het feit dat ik weekend heb.

Begrijp me niet verkeerd. Ik bén blij met alles. Ik waardeer alles wat ik heb. Ik ben ontzettend dankbaar voor de hulp, de vrienden, de dingen die ik heb, ook de kleine dingen. Ik voel het alleen nog niet. Ik voel de trots niet. Ik voel de blijheid niet. Ik laat alles aan me voorbij gaan, zo voelt het. Mijn verjaardag deze week was geweldig. Leuke cadeautjes, leuke vrienden, goede gesprekken, lieve kaartjes, lieve telefoontjes. En het voelde alsof het voor een ander was. Ik ben er even niet.

No worries

Voordat je je nu zorgen begint te maken, het komt wel goed. Ik ken dit van mezelf. Ik heb dit vaker na een heftige periode, al sinds mijn jeugd, en dit jaar was wel redelijk episch qua heftigheid, dus is de terugslag dat ook. Ik durfde deze blogpost niet goed te typen, heb meerdere versies geprobeerd voor deze. Joh, ik durf het niet eens te bespreken met de meesten van mijn vrienden (sorry guys). Ik ben bang voor de reacties. Goed bedoeld of gewoon juist vol onbegrip. Allemaal legitiem, maar ik weet dat sommige dingen gewoon taboe zijn. Depressies, andere psychische ziektes of stoornissen. Het lijkt alsof iedereen meteen denkt dat je een probleem hebt, of gek bent, of ze willen je direct en liever gisteren nog helpen. Met goedbedoelde adviezen of enigszins bemoeizuchtige vragen. Sommigen kunnen helemaal niks ermee. “Ach, kop op, het komt wel goed, gewoon leuke dingen blijven doen.” Of het beetje lompe maar tevens goedbedoelde “misschien moet je eens met iemand gaan praten”. Ja, ik ben niet ineens dom geworden, ik weet zelf wanneer ik dat moet gaan doen. Het schuldgevoel is er ook. Anderen er niet mee lastig willen vallen, denken dat er altijd ergere dingen zijn, dat iedereen al genoeg heeft aan zichzelf. Onzin natuurlijk, maar ook dat zorgde dat ik deze blogpost eigenlijk niet wilde typen. Plus dat ik ook bang ben voor reacties van collega’s, zakenrelaties, of anderen die ik alleen zakelijk ken. Professioneel wil ik dit helemaal niet bespreken, bespreekbaar maken of erkennen. Ik wil me juist daar heel zeker (blijven) voelen. Maar ja, ik ben en blijf ook maar een mens en ik wil eigenlijk gewoon overal mezelf zijn en laten zien dat ik juist ben wie ik ben met al mijn ‘gebreken’.

Klein beginnen

Mijn 2017 begint een beetje moeilijk. Ik heb nog niks gepland staan, niks om naar uit te kijken, alleen een bezoekje aan de bioscoop met mijn beste vriendin. Klein beginnen dan maar. Mezelf de kans geven om vertrouwen te hebben in de toekomst. Vertrouwen in mezelf hebben, sowieso. Zekerder worden over wat ik wil en niet meer zoveel twijfelen over wat ik allemaal zou moeten willen en wat anderen anders wel niet denken. Ik begin klein. Met mezelf een glas, of twee, champagne drinken en een oliebol eten. De buren een gelukkig nieuwjaar wensen om 12 uur en genieten van het vuurwerk, dat tot dusver in mijn buurt nog niet te hard knalt. Mijn beste vriend later vannacht ook een gelukkig nieuwjaar wensen en heel dankbaar zijn dat hij er nu ook voor mij is en kan zijn. Dat was niet vanzelfsprekend afgelopen jaar. En later deze week mijn beste vriendinnetje, waar ik ook dol op ben, een gelukkig nieuw jaar wensen en bedenken dat we nog zoveel avonturen tegemoet gaan samen (Amerika here we come, als de grenzen open blijven :’)). Mijn huisje komend jaar verder inrichten naar mijn smaak, de tuin opknappen, en met andere klusjes zorgen dat mijn huisje echt een thuis wordt.

Ik kom er wel. Meer hoef ik ook niet te onthouden.

Ik hoop dat je een fijne jaarwisseling hebt en voorzichtig doet met vuurwerk en alcohol en wens je een heel top, gezond, sportief waar het kan, blij en gelukkig nieuw jaar. Geniet van alles, ook van kleine dingen!

Zo. Dat is eruit. Voelt een bevalling ongeveer zo? 😉

Over Annelies Verhelst

Annelies VerhelstIk ben dol op shiny nieuwe gadgets, pakjes uitpakken (yay, cadeautjes!), tattoos, planten (binnen en buiten), films en series kijken, boeken lezen, eindeloos nerden, schoenen, koffie, oké, ook thee en meer. Kan dagen praten over mijn twee katten Milo en Fendi #catlover
Hou niet van hobby's, maar ik heb er duidelijk teveel :O
In het dagelijks leven ben ik SEO consultant.

Vorige

Getest: espressobonen Organica Dark Roast van TikTak

Volgende

Nu ook op BlogLovin’

8 Reacties

  1. We kennen elkaar alleen van Twitter en ik lees je blogs mee. Wat moedig en wat goed dat je dit schrijft.
    Ik herken het en met mij vast heel veel anderen.
    Die dip die nergens vandaan komt en waar anderen ook op reageren als joh…er zijn anderen die het veel slechter hebben.
    Het ligt soms aan de kleur van het (dag)licht maar komt ook soms zomaar op…om niks… soms diep en soms ondiep. Soms de tranen die aan de oppervlakte liggen en soms die knoop in je maag. Soms duurt het maanden en soms een uurtje.
    (Twijfelt nu weer over de delete knop)….weet dat je gelezen wordt en dat de herkenning ook leidt tot erkenning.
    Was ik nu te wollig en zweefteverig en belerend?….afijn….sterkte en ondanks alles. Een goede jaarwisseling en wie weet gaan we elkaar gewoon eens in het echt ontmoeten !

  2. Annelies Verhelst

    Hoi Karin, niks wolligs aan hoor! Zit alweer half te janken, je lijkt het zo goed te begrijpen. Dat voelt heel fijn. Juist even geen goedbedoelde vanalles zoals ik beschreef. Raak. Dankjewel! En ik zou je graag in het echt ontmoeten. X

  3. Gaan we gewoon DOEN en REGELEN! ik noem dat ONTmoeten!!

  4. Wieger

    Met jou veel andere. Stapje voor stapje en hopen op een positief 2017. Groet

  5. Ben van Erp

    Na het lezen van je tweets niet echt een verrassing en voor mij zelf ook heel herkenbaar.

    Maar 2017 gaat jouw jaar worden! Niet vanzelf maar stap voor stap en je hoeft het zeker niet alleen te doen. Het komt zeker goed allemaal.

    Groetjes Ben

  6. Annelies Verhelst

    Stapje voor stapje, dan breekt t touwtje niet 😉 we gaan ervoor in 2017, doe je mee?

  7. Annelies Verhelst

    Hoi Ben, bedankt voor je reactie. Stap voor stap is de enige manier, niks overslaan. We gaan er gewoon maar voor in 2017!

  8. En of je trots kunt zijn op jezelf, ik hoop dat je dat zelf ook weer zo kunt gaan voelen. Veel liefs! <3

Reacties kunnen niet achtergelaten worden op dit moment.

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén