Oh help, ik heb ineens een carrière

Al langer dan dat ik afgestudeerd ben deed ik maar wat. Ik had baantjes, en daarna échte banen. Daar had ik het naar mijn zin tot dat niet meer zo was en dan was ik weg. Of er was geen geld meer voor me en ook dan was ik weg en begon aan iets nieuws. No problemo. Is er dan nu wel een probleem? Niet echt, en toch houdt mijn carrière me al weken, bijna maanden, bezig.

Ik ga ervan uit dat iedereen zich tijdens zijn loopbaan geregeld afvraagt of hij nog wel op de juiste plek zit en met de juiste dingen bezig is. Eerlijk toegegeven heb ik dat 1 of 2 keer per jaar. En tot nu toe kwam ik daar wel weer uit. Gesprek met mijn manager en dan stond ik weer recht op mijn benen en wist ik weer waar ik heen moest. Kreeg ik wat nieuwe uitdagingen, mocht ik andere zaken delegeren waar dat kon en dan was ik weer eventjes happy. Dat heb ik al sinds ik aan serieuze banen begon zo gedaan. Gewoon eerlijk zijn over wat me dwars zit. Zonder je mond open te doen komt er ook geen oplossing.

Lang verhaal kort kwam er een paar maanden geleden iets op mijn pad. Een grote kans. Met een carrièrepad en alles, met als doel over een jaar of 10 directeur zijn van een technisch bedrijf. Het enige is dat het onwijze consequenties heeft voor mijn privéleven (verhuizing naar buiten de randstad). Toen ging de bal natuurlijk rollen. Ineens was het hebben van een carrière een keuze, niet meer een toevalligheid. Tot nu toe liep alles soepel in elkaar over, hoefde ik amper na te denken over waar ik heen wilde, ik kwam namelijk vanzelf ergens, voor mijn gevoel. Toen ik daarover ging nadenken besefte ik dat mijn huidige ‘carrière’ niet zo’n lang leven is beschoren. Althans niet in de branche waarin ik nu zit, in de rol waarin ik nu zit en misschien niet eens bij het bedrijf waar ik nu zit. Een paar jaar geef ik mezelf voor ik tegen grenzen oploop. En uiteraard, er komt daarna vast iets nieuws. Ik denk niet dat ik mezelf daar zorgen om hoef te maken. En ongetwijfeld kom ik ook dan best op een topfunctie terecht over een jaar of 10.

Wat is dan het probleem? Moeilijk te vatten. Alle keuzes die ik nu zou maken zijn prima. Ik kan weer de markt op gaan en solliciteren bij bedrijven waar ik een carrièrepad kan volgen, ik kan blijven waar ik zit en vechten voor plekken waarop ik mezelf kan doorontwikkelen en veel kan betekenen voor het bedrijf, ik kan ook kiezen voor de grootste stap en in 10 jaar groeien in iets wat ik onwijs cool vind. In theorie. Want het bevat ongeveer alles wat ik nog nooit gedaan heb en waar ik alleen op basis van competenties en skills word aangenomen zowat. Waarom ik dan het gevoel heb dat ik niet kan kiezen vind ik lastig te bepalen. Ik ben op allerlei manieren bezig met kijken hoe ik daar duidelijkheid in kan scheppen. Op een rij zetten wat ik kan, leuk vind, niet goed kan, waar ik naartoe kan groeien. Op een rij zetten wat de mogelijkheden bij mijn huidige werkgever zijn, kijken wat er elders beschikbaar is met een soort groeipad erin, veel praten met mensen die me goed kennen, zelfs met mensen die me minder goed kennen.

Ik ben niet gewend zo ver vooruit te denken. Te denken in termen van ’10 jaar’ of langer. Te denken in hoe ik wil groeien, wat ik wil doen, waar ik goed in ben. Ik deed maar wat. Wat me leuk leek (en vaak ook best een tijdje leuk was). Misschien is dat het probleem. Dat ik nu gedwongen word daar over te denken. En gelukkig heb ik onwijs veel lieve vrienden en ook lieve collega’s die daarover graag met me meedenken. Die feedback geven op hoe ze mij zien, wat ze mij zien doen in 10 jaar. Het probleem is ook dat ik het niet kan stoppen. Nu de bal eenmaal rolt moet ‘ie door.

Stiekem hoop ik dat ook hiervan uiteindelijk vanzelf duidelijk wordt wat ik moet doen. Wellicht heb ik daar wat weinig geduld voor en heb ik daarom een beetje moeite met dit hele verhaal. Komt bij dat ik enorm hou van ‘in het nu leven’ #zweefteef en nadenken over de toekomst mijn hersens dusdanig in beslag neemt dat het me moeite kost om me, bijvoorbeeld, in andere mensen hun perikelen te interesseren. Dat maakt me even een erg slechte vriendin voor mensen. Gelukkig is alles tijdelijk en komt het allemaal goed. Dat vertrouwen heb ik dan ook weer wel. Maar ik wilde het toch even van me af schrijven ;-).

Over Annelies Verhelst

Annelies VerhelstIk ben dol op shiny nieuwe gadgets, pakjes uitpakken (yay, cadeautjes!), tattoos, planten (binnen en buiten), films en series kijken, boeken lezen, eindeloos nerden, schoenen, koffie, oké, ook thee en meer. Kan dagen praten over mijn twee katten Milo en Fendi #catlover
Hou niet van hobby's, maar ik heb er duidelijk teveel :O
In het dagelijks leven ben ik SEO consultant.

Vorige

Die ene vakantie…

Volgende

Een wárm dankjewel voor Kwik-Fit!

2 Reacties

  1. Stef

    Mooie stap en mooi verwoord, is iets waar iedereen tegenaanloopt na het studerende leven.

  2. Annelies Verhelst

    Hoi, “na het studerende leven” weet ik niet of dat nou nog enorm van toepassing is, ik ben al 5 jaar aan het werk inmiddels, dus ben gewoon een young professional en probeer uit te zoeken wat een logische stap is nu zonder mezelf in de voet te schieten :).

Reacties kunnen niet achtergelaten worden op dit moment.

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén