#mijnmoment (terugblik op 2012)

Mijnmoment.com laat de momenten van het afgelopen jaar van contacten van @punkmedia (wilde incrowd zeggen maar dat mocht niet) zien. Aangezien ik niet tot die contacten behoor vooralsnog maar het initiatief wel wat waard vind, wil ik op deze plek voor mezelf even stilstaan bij enkele momenten van mijn 2012. Een persoonlijk (lang) verhaal.

2012 is een veelbewogen jaar geweest voor mij. Onbedoeld, want eind 2011 had ik mezelf voorgenomen het in 2012 rustig aan te doen. Ik dacht zeker te zijn van mijn baan, ik had mijn eerste boek alweer een poosje in de winkel liggen en was op het gemakje begonnen met mijn tweede boek, waarvan ik toen nog hoopte dat echt in maart af te hebben. Zodat de rest van 2012 dus betrekkelijk rustig zou zijn en ik eindelijk gewoon even kon ademhalen, want daar was ik wel aan toe.

Projecten, solliciteren, schrijven

Helaas bleek in januari dat mijn baan verre van zeker was en moest ik op zoek naar iets nieuws. Begin maart had ik nog niets gevonden en besloot ik bezig te gaan met een betaald project, om toch inkomen te hebben, en ondertussen mijn boek af te maken. Dat bleek onderwijl niet met solliciteren te combineren dus in die maand heb ik meerdere malen op het punt gestaan met alles te stoppen en dan maar te zien wat er gebeurde. Ik kon niet meer. Dacht ik, maar ik heb toch doorgezet. Mijn eer te na om niet te doen wat ik heb beloofd.

In april had ik een nieuwe baan (bedankt @roosvanvugt, voor jouw retweet), eerst voor 3 dagen, om het betaalde project af te ronden. De baan van mijn leven tot nu toe, want ik heb het er gigantisch naar mijn zin en ben superblij dat ik er mag werken, inmiddels gewoon 40 uur per week. In april, mei en juni heb ik ‘s morgens in de trein en ‘s avonds nog aan mijn boek en het project gewerkt, elke dag. Beide zijn prachtig afgerond, gelukkig. In augustus kon ik voor het eerst in 3 jaar tijd op een echte vakantie. Naar Cyprus met een vriendin. De laatste keer was naar Indonesië in 2009, na mijn afstuderen.

Ziek

Het moment dat ik ziek werd op Cyprus besefte ik dat het genoeg was geweest. Letterlijk schijtziek in het vliegtuig naar huis zitten is geen pretje. In de dagen erna merkte ik dat met een beetje stress de symptomen erger werden. Mijn lichaam had er genoeg van. Een half jaar lang heb ik geestelijk nog vol kunnen houden dat als het maar eenmaal allemaal klaar was, het wel beter werd. Dat ik dan trots kon zijn op mezelf.

Trots #1

Het moment dat ik echt trots was op mezelf was het moment dat mijn boek echt te koop was in de winkel en de eerste persoon meldde op Twitter dat ze het binnen had. Ik weet nog dat ik ‘s morgens op mijn werk kwam en bijna jubelend de afdeling op kwam. Dat het nu toch eindelijk zo ver was! En hoe blij ik was dat mijn collega’s ook blij voor me waren. Ik kan niet beschrijven hoe goed me dat deed, want met mijn vorige boek heb ik van mijn collega’s die ik destijds had niet half zulke gemeende leuke reacties gekregen, terwijl ook dat echt geen makkelijk proces was om naast mijn werk af te ronden. ‘s Avonds heb ik samen met mijn vriend, die het goddank al die tijd volgehouden heeft, een fles champagne opengetrokken. Om er zelf ook even bij stil te staan dat het toch echt wel wat was, het afronden van zo’n drukke periode.

Trots #2

Het tweede moment dat ik besefte dat ik iets had om trots op te zijn was tijdens de boekpresentatie. Er kwamen gewoon ruim 20 mensen naar Utrecht, voor mij en mijn boek. Ik weet dat er auteurs zijn (ook onder de lezers van dit blog) die met gemak vollere zalen trekken, maar voor mij is dit bijzonder. Ik was zo bang dat iedereen toch af zou haken en dat ik daar zou staan voor 3 man. Dat ik mezelf het organiseren ervan had aangedaan bovenop alles en dat het dan niet de moeite waard zou zijn. De opluchting bleef me de hele avond bij en ik begon toen pas echt te beseffen dat het klaar was. Geen boek meer, geen stress meer, geen geregel meer, niet weer naar de uitgever mailen dat ik een deadline weer niet ging halen (o, wat baalde ik van die momenten!).

De boekpresentatie was op 31 oktober. In november heb ik eigenlijk niks anders gedaan dan veel series kijken ‘s avonds, en geblogd. Ik had wat in te halen voor mijn gevoel. Mijn website is mijn passie, daar zit al 8 jaar bloed, zweet en een enkele traan in, en die had ik toch wat verwaarloosd (ook al is dat niet te merken geweest, want de bezoekersaantallen zijn omhoog geschoten). Ik besloot ergens in die maand dat het écht genoeg is geweest. Ik was trots dat ik alles overleefd heb en dat het wonder boven wonder allemaal goed is gekomen, maar zoveel van mezelf vergen, dat nooit meer.

Stoppen

Ik freelance al sinds 2008 officieel ernaast als seo-copywriter. Ging prima, af en toe leuke klussen, maar ik merkte afgelopen jaar dat het me teveel energie kost om mailtjes met vragen te beantwoorden, ‘gezeur’ van klanten af te handelen, weer een offerte uit te schrijven terwijl ik weet dat het bedrijf toch wel voor de goedkoopste gaat (en dat ben ik niet) en dan ook te dealen met klanten die beter dan ik schijnen te weten hoe je teksten voor het web moet schrijven. Ik heb wel wat beters te doen, letterlijk. Ik heb mijn bedrijfsnaam nog, maar al mijn activiteiten stopgezet inmiddels. Alleen de projecten die ik al had toegezegd doe ik nog. En dat geeft rust. Waarom zou ik het ook nog willen? Ik heb een leuke baan, ik hoef niet meer zo nodig mezelf te bewijzen in iets wat ik ernaast doe.

Focus, energie, plannen

Mijn baan, mijn website, en ook mijn relatie (en die met vrienden), dat zijn de dingen waar ik op wil focussen. De rest kan me gestolen worden. Ik wil rust, even loslaten. Mijn ambities blijven, maar ik hoef niet alles tegelijk te willen. En het blijkt dat wat ik wil meer in mezelf zit, dan in externe factoren (goh, what else is new). Ik heb nieuwe plannen gemaakt voor mijn blog, ik ga in 2013 veel leuke dingen doen met vrienden (snowboarden met Sab bijvoorbeeld en vaak naar de bios met Sal), een paar mooie reisjes proberen te maken en ik ga vooral mezelf niet meer voorbijlopen. Dat beetje energie dat in mijn lijf zit ga ik beter gebruiken, en wie weet krijg ik er nog eens wat energie voor terug ook (mijn energieniveau, das weer een heel ander verhaal).

Rust

Heel concreet is mijn moment dus niet. Het laat zich het best omschrijven als: die momenten waarop ik mij besefte dat het genoeg is nu en dat ik voor de toekomst ga werken aan rust. Bijtanken. Nieuwe energieverdeling. Dingen doen waar ik oprecht blij van word. Vaker stilstaan. Ik weet ergens in mijn achterhoofd al jaren dat ik niet alles tegelijk kan, maar ik ben eigenwijs en wilde mezelf ook bewijzen dat ik het allemaal kan en in 2012 was het klaar.

Ik wilde mijn 2012 beschrijven, eigenlijk voor iedereen die vanaf de zijlijn een beetje heeft meegekregen van mijn jaar, maar ook voor alle anderen. Om iets van mezelf te laten zien. Want hoewel ik makkelijk over mezelf praat blog ik eigenlijk weinig over mezelf en hoe ik in elkaar zit. Ik hoop dat je kunt waarderen en wens je bij deze in elk geval alle goeds voor 2013. En hou me alsjeblieft tegen als je me weer voorbij ziet hollen…

Over Annelies Verhelst

Annelies VerhelstIk ben dol op shiny nieuwe gadgets, pakjes uitpakken (yay, cadeautjes!), tattoos, planten (binnen en buiten), films en series kijken, boeken lezen, eindeloos nerden, schoenen, koffie, oké, ook thee en meer. Kan dagen praten over mijn twee katten Milo en Fendi #catlover
Hou niet van hobby's, maar ik heb er duidelijk teveel :O
In het dagelijks leven ben ik SEO consultant.

Vorige

Waarom ik gadgets test en over nagellak schrijf

Volgende

Win 30 euro shoptegoed bij Smartphonehoesjes.nl

15 Reacties

  1. Mooi.

    houd ik van, een kijkje achter de schermen. het persoonlijke verhaal.

    Trouwens ook in je blogs over gadgets vind ik je persoonlijk. dat is er zo leuk aan. Jouw enthousiasme over dingen.

  2. Hi Annelies,
    Van harte en gefeliciteerd! Wat goed dat je 2x echt #trots kan zijn en alles er op wijst dat je voornemen van een jaar terug in 2013 uit mag komen.

    Helaas geen gezellige treinritten meer samen.

    Groetjes,
    Wouter

  3. Als je begint te rennen zal ik je tijdig tackelen 😉

  4. Mooi opgeschreven!! Ik wens je veel rust toe in 2013!!

  5. Klaas

    Super blog en je mag zeker trots zijn op wat je hebt bereikt! En hierbij ook nog even een bedankje dat je mij hebt gevraagd om een hoofdstuk te schrijven 🙂

    Wens je veel succes en vooral rust toe in 2013!

  6. mooie blik op het afgelopen jaar met best grote stappen en momenten. Typerende foto ook van jou (uit waaien op Texel) die retweet/aanbeveling stelde niks voor, je hebt het zelf gedaan. Je heb zo’n sterke pen, mening, tech inzicht en meer… domme werkgever die jou toen liet lopen maar die ene is gelukkig slim geweest. Een mooi 2013 met hopelijk nog meer strandwandelingen!

  7. Daan Walraven

    Waarom wil je jezelf dan zo graag bewijzen? Dat vind ik wel interessant 🙂

  8. Edwin

    Mooi geschreven Annelies. je bent een kanjer maar dat weet je. Als ik ergens in het komende jaar mee kan helpen dan hoor ik het he! Enne Roos, ik ben idd blij dat je de retweet hebt gedaan!

  9. @ Daan: o dat is voer voor psychologen 😉 daar heb ik wel mijn idee

  10. Ha Annelies,

    Nu snap ik nog beter jouw reactie: geluk is een keuze. Mooi geschreven. Enne terecht die #trots!

  11. Ik wil met je proosten op eenvoud, op rust, op loslaten, op energie, op simpelweg zijn & genieten!

    Je bent een mooi mens -> vergeet dat nooit!

  12. Prachtig opgeschreven en zo herkenbaar!
    Tien dingen tegelijk doen, altijd alle bordjes hoog houden. Been there, done that.
    Ook ik ben inmiddels op het punt aangekomen dat ik besef dat ik daar toch niet zo gelukkig van wordt.

    Ik wens je een mooi 2013, Annelies! Focus je op de dingen waar je blij van wordt en laat de rest lekker zoveel mogelijk voor wat het is.

  13. Leuk om persoonlijke dingen te lezen. Ik wens je alle goeds voor 2013!

  14. Met recht mag je trots zijn, een bewogen jaar, goed omschreven en leuk te lezen!
    Laat 2013 wat rustiger zijn 😉
    Groetjes, Linda

Reacties kunnen niet achtergelaten worden op dit moment.

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén