Het was me het jaar weer wel!

Laatst voelde ik me een beetje naar over 2015. Het gevoel dat ik weinig gedaan heb, weinig betekend heb, weinig bereikt heb. Na wat nader onderzoek uiteraard een volkomen irrationeel gevoel, maar toch, het was een gek jaar en uiteindelijk ben ik weinig verder dan ik in 2014 was. En toch ook weer wel. Ik wil mijn jaar even met je delen, omdat ik weet dat ik behalve tegen intimi weinig erover gepraat heb. 

Waarom wil ik dat per se kwijt op mijn blog? Omdat ik tot nu toe al een paar jaar een kort overzicht heb gegeven van hoe het jaar eruit zag en dit jaar geen uitzondering hoeft te zijn omdat het voor mijn gevoel weinig hoogtepunten bevatte. Omdat ik het gevoel heb dat het belangrijk is om soms gewoon even open te zijn over hoe het met me gaat of ging. Omdat ik het voor mezelf ook even op papier (digitaal maar toch) moet zien om te begrijpen dat 2015 ook zo zijn charme had. En wie weet, misschien wil jij jouw verhaal ook wel delen in de reacties hieronder, omdat het kan.

Alles tegelijk

Begin 2015 was ik overspannen, had geen werk, ging mijn relatie uit en zag ik er zwaar tegenop om de rest van 2015 aan te gaan. Ik had mezelf naar psycholoog en fysiotherapeut gesleept, was bezig met solliciteren, weliswaar rustig aan, maar toch, moest bepalen wat ik met mijn ex aan moest (we woonden samen) en het was gewoon allemaal nogal veel om te handelen. Gevalletje shit happens and then some more shit hit the fan. Gebeurt de besten en ik ben de enige niet, maar toch. Ik moest met alles opnieuw beginnen. Door de psycholoog leerde ik nieuwe dingen over mezelf, kreeg door dat ik last had van wat diepe trauma’s en angsten, ik kreeg een nieuwe baan en met mijn ex samen besloten we vrienden te blijven. Die nieuwe baan was een grote gok, want ook al had ik aangegeven overspannen te zijn, een nieuwe baan is gewoon wennen en vermoeiend. Maar het was ook een manier om mezelf een beetje af te leiden van mijn problemen en godzijdank was het een leuk bedrijf waar ik mijn kennis en ervaring goed kwijt kon. Met de begeleiding van de fysio zorgde ik ervoor dat werk me in elk geval niet extra in de weg zat en dat ik alle verzamelde spanning in mijn lijf wat meer kon loslaten, zodat ik op termijn zelfs weer kon gaan sporten. Dat was al een paar maanden zo goed als onmogelijk. De psycholoog gaf me inzicht in een aantal angsten die ik heb (tegenwoordige tijd inderdaad) en hoewel dat heel confronterend was, herkende ik veel vaker wanneer die de kop opstaken en kon ik daar goed aan werken. Mijn coach Peter (topvent!) leerde me weer opnieuw bewegen toen de fysio aangaf dat het weer begon te kunnen. In juni heb ik toen de 5 km Grachtenloop van Haarlem kunnen rennen, met enige moeite. Best even een momentje!

BAM ik heb hem! Medaille van de Grachtenloop 😀 met dank aan @dreamersteps

A photo posted by Annelies Verhelst (@anneliesje) on

En dan ook nog ff dit

Vanaf september begon het te rommelen op mijn werk. In oktober werd het bedrijf failliet verklaard en konden we massaal op zoek naar een nieuwe baan. Net terwijl ik het naar mijn zin had en mijn draai had gevonden. Dat was even slikken, en flink balen. Ook omdat het laatste salaris nogal lang op zich liet wachten met alle onhandige gevolgen ten dien. Gelukkig had ik snel een nieuwe leuke baan, maar in de eerste week daar overleed mijn eerste oma (meer daarover in #mijnmoment) vrij plotseling. Ook alweer iets om te verwerken. Het is allemaal gelukt, dat wel, en ik heb veel om alsnog dankbaar voor te zijn. Lieve vrienden die me ondanks mijn aanhoudende vermoeidheid en eindeloze emotionele buien bleven steunen en me iedere keer weer eruit sleurden. Ook andere toffe mensen om me heen, die er samen allemaal voor gezorgd hebben dat ik nu in elk geval weer een beetje op mijn pootjes terecht ben gekomen. En ik heb heel erg veel geleerd.

Leren (en) prioriteren

Ik heb beter geleerd mijn grenzen te herkennen en erkennen. Minder hard zijn voor mezelf en vooral minder moeten. Dat is nog steeds moeilijk, ik vind dat ik heel veel moet kunnen. Ik wil naar netwerkborrels, ik wil vaker afspreken met vrienden, uitgaan zelfs, ik wil sporten, ik wil gitaar leren spelen, ik wil bloggen, ik wil andere mensen helpen (met wat dan ook), ik wil series kijken, ik wil vaker wandelen, ik wil vaker koken, bakken, ik wil vaker tijd hebben om het huis goed schoon te maken, ik wil de was op tijd doen, ik wil leuke klusjes erbij doen qua copywriting, zelfs vrijwillig aan leuke projecten meewerken, fanatiek sporten, nouja, en zo is de lijst nog wel even langer. Punt is natuurlijk dat dat niet kan. Niet allemaal en niet allemaal met evenveel aandacht en energie. Dus ik probeer voor ogen te houden, dat het belangrijkste wat ik wil is ‘rust’ en balans. Dus ik moet de tijd nemen voor de dingen die ik doe, dus prioriteiten stellen. En prioriteit is bovenal dat ik het zelf nog behapbaar blijf vinden. Doe ik iets omdat ik het echt leuk vind, of omdat ik het gevoel heb dat ik het verplicht ben? Vraagstuk waar ik eigenlijk nog heel veel mee bezig ben. Hardnekkig, dat idee dat het allemaal moet kunnen. Wie wil ik dan niet teleurstellen? Mezelf of een ander?

Toch trots

Natuurlijk was ik niet dag in dag uit met mezelf en mijn eigen issues bezig. Er waren ook leuke dingen. Al kan voelt het wel alsof die een beetje op de achtergrond waren. Alsof ik in een rollercoaster zit en alles razendsnel voorbij flitst en voordat je iets leuk kan vinden, dient het volgende zich al weer aan. Ik ben een weekje op vakantie geweest met mijn beste vriendin, wat echt heerlijk was, ik heb een nieuwe auto gekocht (een echte nieuwe!), ik ben met mijn zusje een lang weekend weggeweest, ik heb dagjes wellness gedaan en in een ontzettend knusse B&B geslapen, ik heb leren snowboarden (weliswaar 1 uurtje maar toch), ik heb indoor skydive gedaan (wat echt zo cool is!) en ik heb mijn andere blog uitgebreid met ontzettend leuke mensen dit jaar en zo zijn er nog wat dingen waarvoor ik oprecht dankbaar ben. Ik heb leuke nieuwe collega’s en met mijn oude collega’s nog leuk contact. Ik ben nog vrienden met mijn ex, hoe gek iedereen dat ook vindt en hoe moeilijk het ook was om daar te komen. We zijn dikkere maatjes dan ooit en dat is zo ontzettend fijn. Als je dat nooit hebt gehad, snap je niet waar ik het over heb en kun je je het waarschijnlijk amper voorstellen. Maar ik ben wel trots op ons, hoe we dat hebben gedaan en hoe we door die moeilijke tijd heen zijn geraakt. Ik ben gestart met een Indonesische vechtkunst, Pencak Silat, dat wilde ik al heel lang weer doen en doe het nu 4 maanden en het gaat goed. Ik ben een nieuw blog begonnen met een vriendinnetje, wat heel spontaan is ontstaan en superleuk is geworden qua idee. Ik heb ook leuke dingen om naar uit te kijken in 2016. Ik wil een huis gaan kopen, mijn eigen huisje, met alles erop en eraan. Retespannend natuurlijk. Op werk hebben we leuke plannen voor 2016, we gaan echt hele leuke nieuwe dingen doen. Het gaat mentaal/emotioneel/fysiek langzaam ook beter met me, dus 2016 kan alleen maar nog beter gaan aanvoelen. Misschien dat ik er zelfs nog aan toe ga raken om weer nieuwe mensen, een nieuwe liefde, toe te laten. Dat vind ik nu moeilijk. Wie zit er nou te wachten op iemand met issues, angsten? Ik voel me vaak ‘te moeilijk’ en durf maar slecht te geloven dat er ook leuke mannen zijn die een beetje gekkigheid en gedoe wel kunnen handelen. Die míj kunnen handelen. Maar dat geloof komt er vast wel weer. Ik zie 2016 in elk geval redelijk zonnig in, en dat is al meer dan ik in tijden heb kunnen zeggen.

Sterk door

Ik hoop ook dat ik in 2016 de balans nog beter kan vinden, dat is nu nog steeds zoeken en uitproberen wat werkt en wat niet. Ik voel me nog niet 100% genezen van mijn overspannenheid. Mocht je je afvragen of ik dan beter ben inmiddels. Dat wil overigens niet zeggen dat ik dan een hoopje treurigheid ben en niks meer kan. Ik heb veel geleerd over overspannenheid afgelopen jaar en wat ik vooral zag is dat er veel misvattingen bestaan hierover. Dat is op zichzelf voer voor een nieuwe blog, dus zonder daar nog veel over te zeggen: ik voel me sterk nu en ik zie het als een goede leerschool.

Ik ga 2016 in met veel hoop en een stuk sterker dan ik me begin 2015 voelde. Ik hoop jij ook en ik hoop dat je iets aan mijn verhaal had, hoe dan ook. Veel plezier met oud en nieuw en keep it safe!

Bron: http://www.rickdros.nl/site.php?id=19&hfd=17

Over Annelies Verhelst

Annelies VerhelstIk ben dol op shiny nieuwe gadgets, pakjes uitpakken (yay, cadeautjes!), tattoos, planten (binnen en buiten), films en series kijken, boeken lezen, eindeloos nerden, schoenen, koffie, oké, ook thee en meer. Kan dagen praten over mijn twee katten Milo en Fendi #catlover
Hou niet van hobby's, maar ik heb er duidelijk teveel :O
In het dagelijks leven ben ik SEO consultant.

Vorige

Berlijn komt naar je toe deze winter, met een pop-up store!

Volgende

Eventjes bijleren met een cursus SEO

2 Reacties

  1. Wat een enorm sterk verhaal Annelies, wou dat ik dingen zo op een rijtje kon zetten.

    Heel veel succes, plezier, rust en balans in het komende jaar! Fijne jaarwisseling.

  2. Op naar een mooi 2016!

Reacties kunnen niet achtergelaten worden op dit moment.

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén