Daar, ik heb het gezegd. Ik weet niet wat mijn ambities zijn op dit moment. Gisteravond vroeg iemand dat aan mij. Is het je ambitie om van je blogs te leven? Of heb je nog andere ambities? En de dag ervoor begon iemand al over een bucketlist, of ik die had. Nouja, in mijn hoofd is wel een lijstje van wat dingen die ik wil doen, ooit. Het deed me toch even overdenken wat ik nou eigenlijk wil, met het oog op 2014.

En ik trok vandaag de conclusie dat ik even niet zulke grote wensen heb. Andere jaren was het vooral: als komend jaar maar eindelijk een keer beter wordt dan dit jaar. Maar 2013 was best een sterk jaar voor de verandering. Dat heb ik vorige week ook geschreven in #mijnmoment (tnx @punkmedia voor de uitnodiging). Ik wil eigenlijk vooral dat sterke gevoel vasthouden. En toch word ik omver geblazen door het besef dat ik eigenlijk niks écht wil of hoef, behalve dat 2014 ook zo’n sterk jaar wordt. Niks tastbaars. Niks bijzonders.

Qua werk loopt alles goed. Ik voel me lekker op mijn plek waar ik zit, met prachtige en lieve collega’s waar ik niet makkelijk zonder zou kunnen. Hoewel ik af en toe ook wel twijfel of ik dit werk nog jaren kan doen, is het goed zoals het nu is. Eigenlijk beter dan goed. Maar ik hoef niets meer op dit moment en daar schrik ik dan van, omdat ik altijd meer en beter en sneller wilde. It’s gone. For now. En hoewel dat rust geeft is die rust echt heel raar voor me. Maar ik heb het wel en dat is wat ik wilde. Dus ik moet niet zeiken ook.

Qua privé heb ik altijd mijn ups and downs. Mensen komen en gaan, ik doe stomme dingen dus ik stel mensen teleur, soms zonder dat ik het te weten kom en dan hoor je nooit meer wat van iemand ineens. Jammer, maar zolang er niet over gepraat wordt kan ik er niks aan veranderen. En mensen stellen mij ook teleur, stel ik me open op en dan trapt er toch iemand op je hart. Word je sterker van, dus ach. Maar ik heb wel ontzettend lieve vrienden waarbij ik kan uithuilen, chagrijnig kan zijn, die me toespreken en terechtwijzen, waarmee ik kan discussiëren, knuffelen (en echt, er moet meer geknuffeld worden!) en waarmee ik leuke dingen kan doen. Ik moet wel toegeven dat ook ik af en toe wel eens iemand voor mij alleen mis, maar dat zijn meestal korte momentjes. Ik doe het prima in mn uppie op deze manier merk ik, en das onwijs fijn.

Blijft over mijn blogs. Kenners weten dat ik er een paar heb, en vandaar ook de vraag wat ik daarmee wil. Geen flauw idee. Really. Wil ik daar van kunnen leven? Stiekem wel natuurlijk, en tot voor kort geloofde ik daar heilig in ook, maar realistisch gezien weet ik ook wel dat dit niet haalbaar is zoals het nu gaat. Ik moet er dan meer tijd in steken en dat kan niet want ik werk 40 uur per week en dat is tevens nodig voor mijn levensonderhoud. En dat maakt het verdomde lastig. Blijf ik er energie in steken gewoon omdat het leuk is? Of ga ik mijn vrije tijd besteden aan meer boeken lezen, of lezingen bezoeken, of vaker naar een goeie film gaan of, weet ik het, daten (\o/) of een andere hobby die ik gewoon in mijn eigen tempo kan doen zonder tijdsdruk, of meer sporten? Meer tijd voor mij kortom?

ambition1.jpg_595Ik ben er nog niet uit. Ambitie is voor mij een lastig te definiëren ding merk ik. Toen ik het had wist ik het duidelijk. Nu ik het niet weet vraag ik me af wat ambitie is. Is het ook genoeg om als ambitie te hebben dat ik mijn rust behoud, dat ik leer nog meer eigen tempo te bepalen? Het is namelijk best veel werk om bloggers aan te sturen, dingen met pr-bureaus te regelen, zelf stukjes te tikken (nadat je al veel tijd hebt gestoken in producten testen of research doen) en de stukjes van de bloggers te controleren en handig in te plannen en ook nog een beetje de inspirator uit te hangen. En als dit uit de toon begint te vallen in mijn wens om rust en balans te creëren en meer voor mezelf te doen, wil ik daar dan nog mee door? Ik kan maar een paar dingen écht goed doen, en hoe meer dingen ik doe, hoe minder rust ik heb en hoe minder goed ik alles kan doen.

En die bucketlist? Vind ik moeilijk. Ik wil heus wel iets. Naar Londen en San Francisco dit jaar. Mijn verjaardag op een tropisch eiland, al dan niet alleen. Kleine wensjes, geen grote dromen. Korte termijn. Durf ik wel te dromen? Of is dat wat ik ga leren in 2014?

Wat ik zei: ik weet het allemaal nog niet. Als iemand nog een verhelderend advies heeft dan hoor ik het graag uiteraard. Ik hoef er ook niet nu al meteen uit te zijn wat het moet worden, maar ik mis wel dat gevoel dat ik ergens helemaal voor ga momenteel. De energie om door te knallen, te rammen, iets te bereiken. De vraag, weer een vraag, is of ik ook zonder dat gevoel kan, of ik het nodig heb, of ik niet gewoon tevreden, blij, senang kan zijn met hoe het is. Maar ook, of ik de ballen heb om bepaalde dingen achter me te laten als blijkt dat dat eigenlijk is wat ik wil. Een passie loslaten, kan ik dat? Komt er dan wel iets voor terug? Een boel vragen waarop ik nog geen sluitend antwoord heb en waar ik vast wel uit ga komen, maar misschien helpt het om eens te benoemen hier.

Heb ik toch een klein ambitietje ontdekt: dit blog echt persoonlijk maken door te laten zien wat er in mij omgaat, mijn kwetsbaarheid laten zien in plaats van verstoppen. Hulp vragen.

Voor nu: ik ga het zien en meemaken. Komt tijd komt raad, toch? En nu ik hier toch zit te tikken terwijl de buren mijn oren pijnigen met harde rotknallen (en mijn hart naar de mallemoer helpen): alvast een mooie jaarwisseling, en een fantastisch 2014 gewenst!

Over Annelies Verhelst

Annelies VerhelstIk ben dol op shiny nieuwe gadgets, pakjes uitpakken (yay, cadeautjes!), tattoos, planten (binnen en buiten), films en series kijken, boeken lezen, eindeloos nerden, schoenen, koffie, oké, ook thee en meer. Kan dagen praten over mijn twee katten Milo en Fendi #catlover
Hou niet van hobby's, maar ik heb er duidelijk teveel :O
In het dagelijks leven ben ik SEO consultant.