“Hoe is het eigenlijk met je depressie?” Nou zo.

Eind vorig jaar publiceerde ik een artikel over dat het eigenlijk niet zo goed met me ging. Al tijdenlang weinig zin in alles, somber gevoel, bij ruzies direct de neiging om in de plomp te springen en knettermoe de hele tijd. Nu zijn we 2,5 maand verder en wilde ik ook even delen wat er in de tussentijd is gebeurd en hoe het nu gaat.

Let op: lang verhaal …

Allereerst maar hoe het nu gaat, want dat plaatst dingen in perspectief. Nu gaat het best aardig. Ik merk dat het mooie weer van de laatste twee weken erg werkt op mijn gemoedstoestand. Maar ja, bij wie niet hè? Ik heb lichamelijk meer energie en daardoor ben ik ook minder teleurgesteld dat ik geen puf heb om iets te doen en ben ook minder moe. Daar staat tegenover dat ik ’s avonds minder moe ben en dus later ga slapen, wat in de ochtend weer problemen oplevert. Overigens net dit weekend weer wel even een terugval, maar, en dat is het positieve, ik heb echt veel gedaan ondanks mijn vermoeidheid en “zin in niks”. Weliswaar met veel pauzes, maar toch, iets doen en niet naar de vervelende stemmetjes luisteren die zeggen dat het niet gaat, dat is echt een overwinning. Wat heb ik behalve hopen dat het weer zonniger werd nog meer gedaan om me weer een beetje ok te gaan voelen? Ik ga nu wel even van voor af aan beginnen, hang in there.

Toen het niet meer ging

In januari merkte ik echt dat het haast niet meer ging. Ik liep mentaal op mijn tandvlees, had nergens zin in, vond dingen niet meer leuk die ik altijd leuk vond, had geen zin om te koken en kon alleen maar hangen. Verder voelde ik me steeds huilerig en emotioneel en echt kapot moe. Dat duurde al sinds oktober maar nu was het erger dan voor de kerst (symptomen van depressie volgens GGZ – 7 van de genoemde signalen heb ik al sinds oktober). Dus heb na de zoveelste breakdown in het weekend de huisarts eindelijk gebeld en kon gelukkig snel langs. De huisarts begreep me goed en had geen probleem om me door te sturen naar mijn psycholoog. Ik was eerst wel bang voor omdat mijn vorige huisarts ontzettend kut reageerde toen ik een paar jaar geleden overspannen bij haar kwam. Dus ik kon me met verwijsbrief en al weer melden bij mijn psycholoog, waar ik drie weken daarna terecht kon. Lucky me, want ik hoor vaak dat wachtlijsten eindeloos lang zijn. De psycholoog is dezelfde die me geholpen heeft toen ik overspannen was.

Dus in therapie

De therapie staat nu nog aan het begin natuurlijk, maar de manier waarop zij het aanpakt met mij en de dingen die ze uitlegt helpen me enorm. De afspraken vormen ook een lichtpuntje, omdat ik dan de dingen waar ik mee rondloop even kan ventileren. Het belangrijkste is nog wel dat ze zei: “Het is niet erg om een depressie te hebben. Het zegt alleen dat je hersens anders werken dan die van ander, maar je kunt in principe, zeker op dit moment, nog prima functioneren, en dat doe je ook, ook al roepen 10 stemmetjes dat dat niet kan. Naar die stemmetjes hoef je niet te luisteren. Frustreer jezelf niet zo en kijk gewoon wat lukt.” Nu zei ze wel meer hoor, en vast niet zoals ik het nu vertel, maar de strekking is helder en hielp me toch wel om mezelf wat meer ‘slack’ te gunnen emotioneel gezien. Plus het voelt goed om inderdaad de stemmetjes, de emoties en het zware gevoel gewoon te laten zijn wat ze zijn en ondertussen gewoon iets te proberen en het voor elkaar te krijgen, dingen doen.

Maar ook voeding aangepast

Behalve dat ik dus psychisch aan de slag wilde ermee, heb ik ook gekeken of er met mijn eten iets anders kon. Ik had al maanden het gevoel van een baksteen in mijn buik en slechte doorloop, zeg maar. Echt niet prettig als je iemand bent die normaal echt graag en veel eet. Daarnaast steeds de ene week onverzadigbaar qua zoetigheid en koolhydraten en de andere week amper trek. Leuk joh, lekker wisselvallig. Naar aanleiding van een verhaal van Janine over candida en bijbehorende vermoeidheid heb ik besloten elke ochtend Yakult te gaan drinken en elke ochtend en avond een pil met bestanddelen te nemen die helpen tegen gedoe in je buik. Verder ondersteund door vitamine C, sinds afgelopen week, omdat mijn tandvlees aan het ontsteken ging volgens de tandarts en mijn vers geschoten oorbelletjes ook niet lekker genezen. Vanaf volgende maand ga ik ook Omega-3 bij slikken omdat dat naast een gezonde maag- en darmwand ook helpt bij het vervoeren van neurotransmitters naar de juiste plek in mijn hersens. Nu duurt het alleen 2 maanden voordat omega-3 merkbaar helpt, dus dat is even geduld hebben. Mijn sterkste punt…ahem.

Cyclus in de gaten houden

Over neurotransmitters gesproken. Van de huisarts moet ik ook mijn menstruatiecyclus in de gaten houden. Nu heb ik gewoon een standaard pil en die heb al sinds mijn 18e, maar het kan zijn dat die niet goed meer werkt. Ik heb ergens in de afgelopen twee jaar geëxperimenteerd met stoppen en was toen 5 maanden gestopt. Drama. Echt, als ik nog niet depressief was werd ik het toen. Echt zo labiel als de pest, dagelijkse ups en downs, supersnel emotioneel, niet alleen als ik PMS had, en mijn lijf begon aan alle kanten te kraken en piepen. Na 5 maanden voelde ik me echt haast wanhopig, bijna elke dag. Gewoon van gekkigheid niet weten hoe en wat met mezelf. Dus toch weer terug aan de pil en sindsdien voelt alles de helft van die periode, wat al een groot verschil is. Maar omdat mijn hormonen volgens de huisarts niet uit zichzelf lekker werken, kan het zijn dat als ik een andere pil probeer, mijn hormonen weer beter geregeld worden en ik misschien ook daardoor minder snel depressief word. Ik weet dat er heel veel dames zijn die claimen juist depressief te raken van de pil, maar dat was niet de ervaring die ik heb en ook de huisarts sprak dat tegen. Huisartsen schrijven hem soms juist voor om de boel in je hoofd te reguleren. Nu is dat voor iedereen anders maar ik hou dus de komende tijd in de gaten of mijn cycli steeds dezelfde gekkigheid vertonen. Zo niet, dan is deze pil waarschijnlijk prima en anders zijn er genoeg om nog te proberen. Maar zonder die pil ben ik dus echt nergens, das 1 ding wat zeker is.

En het spannendste…

Als laatste ga ik begin april een ADHD-test doen (voor het hele spectrum) waar ook mijn moeder bij moet zijn voor gegevens van vroeger. Allerlei symptomen, los van de depressies die ik al mijn hele leven af en aan heb, wijzen erop dat ik ADD kan hebben. Als dat zo is, dan kunnen bepaalde dingen net even anders en beter behandeld worden en kan ik ook veel dingen loslaten, is mijn gevoel. Als dat het niet is, kan ik het afstrepen en bepaalde dingen zien als karakter in combinatie met dat hormonenverhaal. Hoop ik. Het is in elk geval iets wat ik actief kan ondernemen om mezelf beter te begrijpen en dat is altijd goed lijkt mij.

Toch functioneer ik gelukkig wel

Nog even terug naar die depressie. Ik heb al zolang ik me kan herinneren regelmatig depressieve episodes, zoals dat heet. Alleen dit keer duurt het gewoon lang. De psycholoog denkt zelf dat dit een winterdepressie is, maar als onderdeel van een a-typische depressiestoornis. Dit omdat ik soms ook in de zomer of lente depressief ben, de ene keer kort, de andere keer lang. Ik functioneer meestal wel gewoon, heel af en toe moet ik me een dag ziek melden omdat het niet gaat, maar vaak genoeg sleur ik mezelf ’s ochtends de auto in en sleep ik me wel door de dag heen. En omdat ik sterker ben dan al mijn negatieve gedachtes (is althans het idee) en emoties, valt de dag uiteindelijk ook wel te overleven en gebeuren er geen gekke dingen. Ik hoef natuurlijk ook niet elke dag op de top van mijn kunnen te presteren, het mag ook wel eens een dagje minder. Toch voelt het gek om me ziek te melden vanwege een depressie. Maar dat is iets om lekker met mijn psycholoog te bespreken 😉

Mezelf blijven ontdekken

Wat voor soort depressie het ook is, het keert regelmatig terug. Ik ben blij dat ik het inmiddels beter leer te herkennen, dat ik elke keer een stapje verder kom in begrijpen hoe ik “werk” en dat ik er hopelijk ook beter en moeitelozer mee leer leven. Voortaan moet ik in september mijzelf goed in de gaten gaan houden, om te kijken of ik weer last krijg van depressieve episodes. Als dat zo is, kan ik in elk geval lichttherapie gaan volgen. Voor de periodes tussendoor hoop ik maar dat ik er simpelweg minder last van ga hebben, dat de depressies qua intensiteit gewoon afnemen omdat ik er mentaal weerbaarder tegen ben. Het is een ontdekkingstocht. Ik vind het best spannend en hoop door mijn verhaal te delen anderen ook een beetje te helpen, hoe weinig ook. En het helpt mij om het even een rijtje te zetten voor mezelf. Geeft rust in de kop 😉

Ik hou jullie hier op de hoogte van nieuwe ontwikkelingen, en straks van mijn ADHD-test, die ik ook spannend vind. Heb je vragen, stel ze gerust, al kan ik niet beloven overal antwoord op te hebben.

Over Annelies Verhelst

Annelies VerhelstAnnelies bewijst graag dat techniek niet moeilijk hoeft te zijn en is dol op shiny nieuwe gadgets, pakjes uitpakken, boeken lezen, films en series kijken, eindeloos nerden en meer. Ook baas van intogadgets.nl, bijna altijd online en heeft over alles een mening.

Vorige

De leukste zomerschoenen voor dames die op mijn wishlist staan

Volgende

WIN: 2 x 2 vrijkaartjes voor de film Before I Fall

2 Reacties

  1. Wat goed en cool (;-)) dat je hier zo openlijk over schrijft. Al is het maar om het bespreekbaar te maken, en het onderwerp uit die verdomde taboesfeer te krijgen.

    Ik lees je… nu, en in de toekomst…

  2. Annelies Verhelst

    Dankjewel voor je lieve berichtje Irene! Het voelt wat tegenstrijdig om erover te schrijven, met name omdat ik natuurlijk net als iedereen het liefst het allemaal in mijn eentje onder mijn dekentje uitvecht, maar dit helpt beter. Voor mezelf om alles even op een rijtje te zetten, en voor een ander om het inderdaad uit de taboesfeer te helpen. Hoe depressie voelt en zich uit is bij iedereen denk ik anders, maar ik hoop dat er mensen zijn die het lezen waarvoor het hierdoor net even makkelijker wordt om het bespreekbaar te maken in eigen kring.

    xx

Reacties kunnen niet achtergelaten worden op dit moment.

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén